Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ:

Η εν Γεσθημανη προσευχη του χριστου είναι αναμφιβολως η υψιστη πασων των προσευχων κατά την εσωτερικη αυτης αξιαν & την κοσμοσωτηριον δυναμιν.

Ως ιστορικο γεγονος δεν διηρκεσεν επι μακρον ως πνευματικη όμως πραξις ΘΕΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ ελαβεν αρχην προ καταβολης κοσμου.

Αυτά γραφει ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ στο βιβλιο του ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ. Περι της Γεσθημανιου προσευχης του  ΙΗΣΟΥ.

Το γεγονος αυτό που αποτελει κατά τον ιδιον μια από τις πολυτιμοτερες αποκαλυψεις περι θεου & ανθρωπου  εικονιζεται από τους 2 μεγαλους καλλιτεχνες ΜΙΧΗΝ ΑΣΤΡΑΠΑ & ΕΥΤΥΧΙΟ στον κυκλο του ΠΑΘΟΥΣ, στο νοτιο τοιχος της νοτιας κεραιας του σταυρου στην εκκλησια της ΠΑΝΑΓΙΑΣ της περιβλεπτου στην ΑΧΡΙΔΑ (ΣΗΜΕΡΑ ΑΓΙΟΣ ΚΛΗΜΗΣ). Είναι επιβλητικη & κατεχει εξεχουσα θεση στον κυκλο αυτό.Ο Γεροντας συνεχιζει ..ο ΚΥΡΙΟΣ συμπεριελαβε σ’ αυτή την προσευχη παν ότι εγενετο από της εμφανισεως στη ζωη του Πρωτου ΑΔΑΜ μεχρι εσχατου ανθρωπου, ο οποιος προκειται να γεννηθη εκ γυναικος. Αυτος που εκτισε την θειαν κοσμικη αρμονια δεν μπορουσε να μην θλιβεται συναντωντας παντου την αφορητη διαστροφη του πρωτοκτιστου καλλους από τις αισχρες & εγκληματικες ανθρωπινες πραξεις. Ολοι γνωρισουμε ότι οσο βαθυτερα αγαπαμε, τοσο οδυνηροτερα ζουμε & την ελαχιστη ακομη συγκρουση.Τι όμως αισθανοταν ΑΥΤΟΣ η προαιωνιος ΑΓΑΠΗ, όταν με τοσο μισος απερριψαν την μαρτυρια του περι του πατρος; Αυτος τον οποιο η Εκκλησια ονομαζει ηλιον της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, παρεδωκε ΕΑΥΤΟΝ εις την πονηρα κριση εκεινων οι οποιοι τον κατεδικασαν σε θανατο.

 Αυτος η Υποστατικη Αληθεια  συκοφαντηθηκε, ατιμαστηκε αναιδως, επληγη ασπλαχνως & χλευαστηκε χυδαιως.

Για να προσεγγισουμε συνειδητα εστω & λιγο για την κατανοηση του γεγονοτος εκεινων των τραγικων ημερων για ολη την ιστορια του κοσμου, για να κατοπτευσουμε υπαρκτως εστω & δι’ εσοπτρου εν αινιγματι την οδον που διηλθε ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΝΑ ΥΠΟΣΤΟΥΜΕ ΠΛΗΘΟΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΩΝ.

Τα διαδοχικα επεισοδια στην παρασταση τιτλοφορουνται Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ; Η ΡΑΘΥΜΙΑ, ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ & με χωρια από το κατά Ματθαιον ευαγγελιο σημειωνονται η προσευχη & ο λογος του ΧΡΙΣΤΟΥ προς τους Μαθητες.

Ο φωτεινος & καθαριος ογκος του Ορους των Ελαιων, με ομορφεςσυσταδες δεντρων, θαμνων προσφερει με πλατιες καμπυλες τον ανησυχο τοπο του δραματος.

Ένα ζευγος μικρων αγγελων του παραστεκεται εκφραστικο.

Οι μαθητες κοιμουνται αποκαμωμενοι & Ο Κυριος ερχεται  δεξια & απευθυνει & ο ΚΥΡΙΟΣ ερχεται δεξια απευθυνει τον λογο στον Πετρο που ξυπνα ταραγμενος. Το ιδιο & ι Ιωαννης …& οι αλλοι μαθητεςΟι ζωηρες & πολυτροπες στασεις των Αποστολων αποδιδουν με φυσικοτητα αλλα & με επιτηδευση πληθωρικου δραματικου τονο, που μεταφερουν με πλαστικη αντηχηση οι πτυχες στα φορεματα την ταραχη & ΤΟΝ ΦΟΒΟΝ ΠΟΥ ΑΠΟΤΥΠΩΣΕ Ο ΥΠΝΟΣ.

Ξεχωριζει η σταση του Πετρου ανακαθεται ξαφνιασμενος με τα νωτα στον θεατη.

Η προσευχη είναι ατελευτητος δημιουργια ανωτερα πασης τεχνης η επιστημης.Δια της προσευχης εισερχομαστε σε κοινωνια με το ΑΝΑΡΧΟ  Ον. Η αλλιως η ζωη του οντως Οντος θεου εισχωρει εν ημιν δια του αγωγου της προσευχης (π. Σωφρονιου περι προσευχης)

Η καθαρα προσευχη διδεται σε οσους μελετουν πολύ.(ΑΡΧΙΜ. ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ & ΖΩΗΣ)

Όταν επισκεφθη τον ανθρωπο εστω & σκια της Γεσθημανιου προσευχης, θραυονται τα δεσμα του εγωιστικου ατομου & εισαγεται ουτος εις νεαν μορφη προσωπικου, υποστατικου είναι, κατ’ είναι της υποστασεως του Μονογενους Υιου.

ΠΗΓΕΣ: Π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ

ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ & ΖΩΗΣ.

ΟΨΩΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ.

ΑΡΘΡΟ/ΕΣ. ΙΕΡΟΔ. ΠΕΠΟΝΑΚΗ.

ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΣ ΤΟΥ Π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ.

ΠΕΡΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ:

Εκουσιως εβυθυζομην εις τα βαθη του σκοτους (λεει ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ). Το κινητρο οπερ παρεκινει εμε εις την προσπαθειαν να  απεκδυθω την δοθεισαν εις ημας μορφη ΥΠΑΡΞΕΩΣ πληρη αναποφευκτων παθηματων υπηρξεν η αναζητησις του ΑΣΑΛΕΥΤΟΥ ΕΙΝΑΙ.Κατα την καλλιτεχνικη μου εργασια εις στιγμη κατά την οποιαν εφαινετο εις εμε ότι συνελαμβανον το θαυμα του καλλους, επεθυμουν να διαταξω την στιγμη εκεινη όπως μη παρελθη.Ουδεν όμως παρεμενε σταθερο: Τα παντα εφερον σφραγιδα της φθορας. Και η πληγη εφηπλουτο επι της ψυχης.

Τι ακριβως όμως κατεθλιβεν εμενα; Υπηρχε στοιχειον τι αποστροφης προς το παραλογον παντος ότι είναι καταδικασμενον εις ολεθρον, ο θανατος ενεπνεεν εις εμε φοβον & ΑΠΕΧΘΕΙΑΝ: Δεν είναι ουτος η λυσις του προβληματος εν αυτω ησθανομην την αρνησιν παντος υπαρκτου.Κατενοουν εν πνευματι το αναποφευκτο τελος ΤΗΣ ΓΗΣ & ΤΩΝ ΕΝ ΑΥΤΗ ΕΡΓΩΝ. Ουδαμου εφαινετο σωτηρια, το παν κατεποντιζετο εις την αβυσσον του αιωνιου σκοτους.

Η διψα του αμεταθετου ΕΙΝΑΙ εβασανισεν εμε. Εις τα μυχια της καρδιας μου εζη η πιστις εις τι άλλο είναι, ελευθερο της νοσου της ακαταπαυστου γενεσεως & εν συνεχεια της αναποφευκτου διαλυσεως.

Εφερομην προς αυτό δια της αρνητικης οδου: της γηινης μορφης –ζωης & της νοερας καταδυσεως εις την ιδεαν του ΚΑΘΑΡΟΥ ΕΙΝΑΙ. Κατανοησας εσφαλμενως το Ευαγγελιον προεβην κατ’ εικονα τον καιρον εις ασυνετον εκλογη η ουσια της οποιας συνιστατο εις την επιστροφη εις το μη ον, εκ του οποιου η βουλη του ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ εκαλεσε παντας ημας.

ΔΕΝ ΑΝΤΕΛΗΦΘΗΝ ΤΑΧΕΩΣ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ ΜΟΥ.

Ουτως εφθασα μεχρι του οριου εκεινου περαν του οποιου η σκεψις δεν ηδυνατο να πορευθη & πασα η υπαρξις μου κατεστη μια προσδοκια της ελευσεως του Πνευματος της Αληθειας.Οταν αποκαλυπτηται εις ημας ο ΟΝΤΩΣ ΩΝ ΘΕΟΣ δια της προσεγγισεως του είναι Αυτου προς ημας η βιωθεισα υφ’ ημων αλλαγη είναι τοσουτον μεγαλη κατά το περιεχομενο αυτης ώστε η στενοτης ημων αδυνατει να χωριση αυτην.

Η καρδια εν τουτοις ζη ΑΥΤΟΝ εν απεριγραπτω αρμονια αγαπης, ο δε νους σιγα τρωθεις εκ της υπερ εννοιαν ορασεως.

Ο ιδιος ο ανθρωπος ελεηθης απροσδοκητως υπο του θεου, ουδολως διατιθεται να διηγηται εις αλλους περι της Ανωθεν δωρεας αλλ’ η ψυχη αυτου σωφρονως διαφυλαττει εν τη καρδιαν αυτης τον ευρεθεντα θησαυρον.Ουτω συνεβαινε & μετ’ εμου εν τη πλειον του ημισεως αιωνος ασκησει μου ….

Εκ της συναντισεως των επικλησεων μου, μετα των κινησεων ΑΥΤΟΥ αιτινες συγκατεβαινον προς εμε, ανεκαλυψα αιφνης ΑΥΤΟΝ εν εμοι υπο το Ονομα ΕΓΩ ΕΙΜΙ.

Εκτοτε ηρχισεν η επιστροφη μου: Ειδον το ΕΙΝΑΙ εν προοπτικη αντιστροφω εκεινης, εν τη οποια κατενοουν ΑΥΤΟ προ του ευλογημενου τουτου θαυματος.

Ουτος ο θεος δια της χειρος Αυτου ηρπαξεν εμε, κατά την ολεθριαν πτησιν μου επανω της αβυσσου του ΣΚΟΤΟΥΣ, & εκαλεσεν εμε εις τον χωρον εκεινον εκ του οποιου ειδον το φως της Βασιλειας Αυτου.Οτε ελαβε περας η εξωχρονικη αυτή ορασις ευρον εμαυτον εις μεσην κατασταση:

Εβλεπον εισετι το φως, αλλα τροπον τινα μακροθεν, συγχρονως δε ενεθυμουμην εναργως & ΗΣΘΑΝΟΜΗΝ ΕΙΣΕΤΙ ΕΝΤΟΣ ΜΟΥ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑΣ. Τοτε φρικη κατελαβε το πνευμα μου δια το παρελθον μου & Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΣΑ ΕΙΣ ΚΛΑΥΘΜΟΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΕΦΕΡΕΤΟ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ.

Αυτή αυτή η τεχνη ητις ενωριτερον ητο το πλεον ουσιωδες στοιχειο της ζωης μου – ως προς την γνωσιν του κοσμου δια της θεωριας της ορατης οψεως αυτου, δια του θαυμασμου ενωπιον του μυστηριου του καλλους – παρουσιαζετο εις εμε ως περιωρισμενη & ΑΝΕΠΑΡΚΗς ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΙΝ ΤΟΥ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟΥ ΥΠ’ ΕΜΟΥ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΕΙΙΝΑΙ. Παντα τα παλαια ατινα επειτα εφαινετο εις εμε αφελη, συχνοτερον δε βλελυγμα κατερρευσαν.

Την θεσιν αυτων κατελαβε παραφορος προσευχη ητις μετεφερεν εμε εις αλλας σφαιρας του ΕΙΝΑΙ.Αυτη ουχι ανευ παλης διερρηξε τους προγενεστερους δεσμους μου ιδιαιτερως προς την τεχνη, τουτο δε διηρκησεν επι μηνας, πριν η δυνηθω να αναχωρησω δια το ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

Το υπερβαλλον της κλησεως την οποιαν προβαλλει ενωπιον ημων ο ΧΡΙΣΤΟΣ, δεν πρεπει να αποτρεπη ημας από της εκπληρωσεως αυτης, αλλα αντιθετως να εμπνεη.

Ο Δημιουργος της φυσεως ημων γνωριζει καλλιον ημων οποιαι είναι αι εσχαται δυνατοτητες αυτης ….Η προσκλησις του θεου απευθυνεται εις παντας, η εκλογη όμως εξαρταται εκ της απαντησεως μας.

Εκ της πειρας ημων πειθομεθα ότι ο Κυριος ερριψεν ημας εις μεγαλη συγκρουσιν της πιστεως μετα της απιστιας, & ο αγων ημων διεξαγεται υπο ακρως ανισους ορους.

Αγωνιζομενοι δια την προσωπικη μας αναστασιν, αγωνιζωμεθα συγχρονως & δια την γενικην ανασταση παντων των απ’ αιωνος ανθρωπων, οιτινες ηλθον εις την ζωην ταυτην.

Ο Κυριος εδικαιωσεν & ηγιασε κατά σαρκας αυτου.

Ουτως εκαστος εξ ημων εάν ακολουθηση τας εντολας του ΧΡΙΣΤΟΥ δυναται να αποκαταστηση δια των δακρυων της μετανοιας την αμαυρωθεισαν εν ημιν εικονα του θεου ουτω δε να δικαιωση εαυτον εν τη προσωπικη αυτου υπαρξει και να συντελεσει εις την δικαιωσιν των προγενεστερων ημων γενεων.

Παντες ημεις φερομεν εν εαυτοις την αμαρτωλον κληρονομιαν των πατερων, παππων & προπαππων ημων.

Η ΗΜΕΤΕΡΑ ΔΕ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΤΑΙ ΘΕΤΙΚΩΣ & ΕΠ’ ΑΥΤΟΥΣ ΔΙΟΤΙ ΕΝΕΚΑ ΤΟΥ ΕΝΙΑΙΟΥ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΗΜΩΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΟΠΟΝ ΤΙΝΑ ΤΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΝ.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΣΩΣΕΤΑΙ ΜΟΝΟΣ.

ΠΗΓΕΣ: ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ

ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ.

ΑΣΚΗΣΗ & ΘΕΩΡΙΑ.

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ Π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ:

ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ: ΖΑΧΑΡΙΑ ΕΣΣΕΧ.

συνοπτικα μερη θεωριας του π.Σωφρονιου.

ΜΕΡΗ ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ: ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ Π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ:

ΦΑΝΑΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΘΕΩΣΗ

ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ

ΑΝΕΣΤΡΑΜΜΕΝΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ.

Θα πρεπει να αναφερουμε ότι τα πρωτα βασικα κεφαλαια του π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ , ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΑ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ΚΕΦΑΛΑΙΑ.

Θεωρουμε ότι από όλα η θεωρια της ανεσταμμενης πυραμιδος  είναι η βαση της θεωριας του. 

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ Π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΚΕΦ.2ον

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ Π.ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΚΕΦ. 2^ο

ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ & ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ.

 ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ θεωριες διδονται στον ανθρωπο, όχι όταν τις επιδιωκει & συνεπως θεωρει τον εαυτον του αξιο γι’ αυτές, ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ ΤΟΝ ΝΟΥ ΤΟΥ ΣΕ ΒΥΘΟ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΩΣ & ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΚΤΙΣΜΑ.

Η ουσια η η φυση του Θειου ΟΝΤΟΣ υπερβαινει κάθε γνωση & συλληψη του κτιστου. Η ενεργεια όμως της φυσεως ΤΟΥ αποκαλυπτεται στα λογικα δημιουργηματα ως χαρη, αγαπη, δυναμη, ζωη, φως…κ.α & είναι θεκτη από αυτά.

Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΙΑΙΑ & ΑΠΛΗ.Κατα τα χαρισματα & τα ενεργηματα της όμως είναι ποικιλα, & εχει απειρια ονοματων.

Όταν στην πατερικη γραμματεια ονομαζεται ΦΩΣ, η  & ακτιστο φως, δηλωνει τον συγκεγκριμενο χαρακτηρα της εμπειριας της ζωσης αισθησεως, που μετεχεται ακομη & από το σωμα, στο οποιο παρεχει τον ΑΓΙΑΣΜΟ. Δειχνει επισης ότι η οραση του φωτος είναι εμπειρια πληρωματικη, και γι’ αυτό οραται όχι μονο από τους νοερους οφθαλμους της ψυχης, αλλα και τους σωματικους ακομη οφθαλμους. Αυτό γινεται όταν εχει προηγηθει ο αγιασμος & η ενισχυση του σωματος, όπως του ψυχισμου του πιστου από την ΑΚΤΙΣΤΗ χαρη του ΘΕΟΥ. Όταν η θεια ενεργεια η το ακτιστο φως μετεχεται αισθητικως από τον ανθρωπο, δεν ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΑΚΤΙΣΤΟ ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΤΑΙ ΣΕ ΚΤΙΣΤΟ Η ΤΟ ΚΤΙΣΤΟ ΣΕ ΑΚΤΙΣΤΟ.  Παρα τη στενοτατη ενωση των δυο, η ΔΙΑΚΡΙΣΗ  παραμενει αιωνια & ασυγχυτη, όπως στο ΠΡΟΣΩΠΟ του ΧΡΙΣΤΟΥ. Το φως αποκαλυπτεται κατ’ αρχας την αμαρτια & την εξαχρειωση του ανθρωπου. Παρεχει τη συναισθηση του ΣΚΟΤΟΥΣ που τον περιβαλλει.Η εμφανιση του φωτος φερει τον ανθρωπο στην αληθινη ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ …συμπεπυκνωμενην μαζαν απεχθους ακαθαρισιας.

Οι επισκεψεις αυτές φερουν τον ανθρωπο σε απεριγραπτη ταπεινωση, διοτι κατανοει το προαιωνιο σχεδιο του ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ γι’ αυτόν & την αποσταση του από  την εκπληρωση του.

ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ  οι ελλαψεις αυτές θεραπευουν τη φυση του & αγιαζουν το σωμα του.

Ο ανθρωπος  όταν εκ βαθεων  μετανοει γινεται μυστης ολων των φαινομενων του πνευματικου κοσμου μεταξυ των δυο αυτων πολων.ΣΤΟ ΚΑΤΩΤΕΡΟ ΠΟΛΟ ΣΥΝΑΝΤΑΤΑΙ Ο ΑΔΗΣ Η ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΟΝ.(οζει η οσμη της φιλαυτιας & της εγωκεντρικοτητος μεχρι του μισους προς τον θεον.), ενώ στον ανωτερο θεωρειται η βασιλεια του θεου εληλυθυια εν δυναμει…(πνεει η αυρα της αγαπης για τον Θεον μεχρι αυτομισους).Η γνωση του εκτεινεται από τα βαθη του ΑΔΗ & φθανει ως τα υψη του ουρανου. Ευρυνει αρρητα το περιεχομενο του είναι.

Στην πραξη της ζωης, η ταπεινωση είναι η μονη οδος που οδηγει στη νικη του παλαιου ανθρωπου.Η εωσφορικη υπερηφανεια απολιθωνει & αποκρυπτει από τον ανθρωπο ΤΗΝ ΒΑΘΕΙΑΝ ΚΑΡΔΙΑΝ που είναι ο τοπος της πνευματικης προσευχης & δημιουργει παντοτε αδιεξοδα. Απεναντιας η ταπεινωση συνοδευεται με χαρα, κατανυξη, & φως, τα οποια εξαφανιζουν τους πονηρους λογισμους & καθαριζουν ΤΟΝ ΝΟΥ & ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ.Ο γερων Σωφρονιος υπενθυμιζει τον λογο του Αγιου Μαξιμου, ότι ειναι  η επιγνωση του ανθρωπου ότι εχει ΤΟ ΕΙΝΑΙ  ΔΕΔΑΝΕΙΣΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟΝ. Ετσι μπορει να ολοκληρωθει ως υποσταση με θεανθρωπινο πληρωμα.Για να μετασχηματισθη το εξουθενημενο από την αμαρτια σωμα και να καταστει ΣΥΜΜΟΡΦΟΝ ΤΩ ΣΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΔΟΞΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ…απαιτειται μακροχρονιος αγωνας νηστειας και μετανοιας.Το σωμα προερχομενο από τη γη φερεται προς τα κατω & επιβαρυνει το πνευμα με τη φθαρτοτητα & τη θνητοτητα του.Στη καρδια ο χριστιανος ανακαλυππτει ότι η υπαρξη του είναι αρρηκτα συνδεδεμενη με το είναι ολης της ανθρωποτητος …..Η αγαπη του ΧΡΙΣΤΟΥ παρεχει σε αυτόν την αισθηση ότι ολο το γενος των ανθρωπων είναι αναποσπαστο μερος της υπαρξεως του……Βλεπει τον κοσμο εν πνευματι, οπου & αν βρισκεται & ζει βαθια τα παθηματα του.Εχει απεναντι στον κοσμο τα ιδια αισθηματα οου εχει & ο θεος & εμπνεεται από την ιδια την αγαπη.Πασχει υπερ ολου του κοσμου & προσευχεται γι αυτόν με τη συνειδηση ότι Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΗΜΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΗΜΩΝ.

Ο Γεροντας οριζει την προσευχη ως ατελευτητη δημιουργια, γιατι με αυτή δινεται στον ανθρωπο το προνομοιο να γινει συνεργος θεου για την ολοκληρωση του ως προσωπου.Δεχεται το χαρισμα να αναδειχθη ο ιδιος αυτουργος της τελειωσεως της ΥΠΟΣΤΑΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΡΧΗΣ.Το εργο  του αγωνα αυτου είναι γεματο ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΕΜΠΝΕΥΣΗ, ΚΑΛΛΟΣ, & ΜΕΓΑΛΕΙΟ, είναι υψηλο & δημιουργικο ….Ολος ο αγωνας της προσευχης  στοχευει στην ανευρεση & κατακτηση της καρδιας. Την οδο αυτή  φραζει μονον η ΚΕΝΟΔΟΞΙΑ.

ΠΗΓΕΣ : ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ

ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ

 ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΟΥ

ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΑΤΟΥ Π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΙΕΡΜ. ΖΑΧΑΡΙΑ ΕΣΣΕΧ.