Στενοχωρια - Η ασθενεια της καρδιας

Άμεσα Διαθέσιμο. Αποστέλλεται κατά κανόνα σε 1 - 2 εργάσιμες ημέρες. 

Ὁ τεχνοκρατούμενος καί καταναλωτικός ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς μας, μέ τά ὄντως θαυμαστά ἐπιτεύγματά του στόν τομέα τῆς ἐπιστήμης καί τῆς τεχνικῆς, ζεῖ στήν ἀφθονία καί τήν ποικιλία τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν καί τῶν πολλῶν ἀνέσεων. Παρόλ’ αὐτά, ὄχι μόνο ἀπουσιάζει ἀπό τόν ψυχικό του κόσμο ἡ πηγαία χαρά, ἡ εἰρήνη καί ἡ ἀνάπαυση, ἀλλά καί ζεῖ μέ τό βαθύ κενό, τό ἀνικανοποίητο τῆς ψυχῆς, τό πληθωρικό ἄγχος. Δέν εἶναι εὐτυχισμένος, τό παραδέχεται.

Ὅμως σ’ αὐτή τήν παθογενή ψυχική κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου συντελεῖ μέ τόν τρόπο του, καί σέ μεγάλο βαθμό, τό πολύ νοσηρό συναίσθημα τῆς καρδιᾶς μας, ἡ στενοχώρια. Τό μαρτυρεῖ καί αὐτή ἡ ἁπλή σημασία τῆς λέξεως: «Στενοχώρια», ἴσον, στενός χῶρος, συμπληγάδες πέτρες. Καταπίεση τοῦ ἐσωτερικοῦ μας κόσμου, κάποτε καί μαρτύριο τῆς ψυχῆς ἀπό τήν ὁποία ἀπουσιάζει ὁ Θεός.

Κυριακη Πεντηκοστης - Το ''φροντιστηριο ξενων γλωσσων'' του Ουρανου!

Τη Κυριακή ογδόη από του Πάσχα, την Aγίαν Πεντηκοστήν εορτάζομεν.

Πνοή βιαία γλωσσοπυρσεύτως νέμει Χριστός το θείον Πνεύμα τοις Αποστόλοις. Εκκέχυται μεγάλω ενί ήματι Πνεύμ' αλιεύσι.

Ταις των αγίων Αποστόλων πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς· Αμήν.

Μετά την Ανάληψη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού -την τεσσαρακοστήν ημέραν από της Αναστάσεώς Του- οι Mαθηταί επέστρεψαν εις τα Ιεροσόλυμα και ανέβηκαν εις το υπερώον, αναμένοντες την επιφοίτηση του Παρακλήτου Πνεύματος, συμφώνως με την ενθαρρυντικήν υπόσχεση του Κυρίου. Eξέλεξαν τον Ματθίαν, εις αντικατάστασιν του Ισκαριώτου Ιούδα. Δέκα μέρες μετά την Ανάληψη -Πεντηκοστήν Ημέρα μετά την Ανάσταση- συνέβη το κορυφαίο Γεγονός της επιφοιτήσεως του Παναγίου Πνεύματος εις τους Αποστόλους (Πράξ. β’ 1-41).

 Η Πεντηκοστή θεωρείται ως η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας μας! Οι Απόστολοι πληρωθέντες Πνεύματος Aγίου -το Oποίο κατήλθεν εν είδει πυρίνων γλωσσών και ως ήχος βιαίας πνοής- οπλίσθησαν με θάρρος, παρρησίαν, ισχύ και άρχισαν να κηρύττουν σε διάφορες γλώσσες -οι μέχρι πρότινος αγράμματοι ή ολιγογράμματοι- αναλόγως με την εθνικότητα του ακροατηρίου τους, το οποίον αποτελούσαν «…Πάρθοι και Mήδοι και Eλαμίται και οι κατοικούντες την Mεσοποταμίαν, Iουδαίαν τε και Kαππαδοκίαν, Πόντον και την Aσίαν, Φρυγίαν τε και Παμφυλίαν, Aίγυπτον και τα μέρη της Λιβύης της κατά Kυρήνην, και οι επιδημούντες Pωμαίοι, Iουδαίοι τε και προσήλυτοι, Kρήτες και Άραβες…».

 Καλούσαν όλους αυτούς τους συνανθρώπους να βαπτισθούν εις το Όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Ζωοποιού και Αδιαιρέτου Τριάδος και να λάβουν και αυτοί την χάρη του Παναγίου Πνεύματος.

 Ως αποτέλεσμα του κηρύγματος του Αποστόλου Πέτρου, αυθημερόν εβαπτίσθησαν τρεις χιλιάδες νέα μέλη της Εκκλησίας (Πράξ. Β’ 1-41). Ό,τι είχαν ακούσει και ζήσει κοντά στον Κύριον και δεν το είχαν κατανοήσει, οι Μαθηταί, τώρα εν Αγίω Πνεύματι το γνώρισαν και το επαγγέλονται εις τον λαόν. Τώρα πλέον γνωρίζουν ποία είναι η προοπτική της καινής ζωής, γι’ αυτό και τους τρεις χιλιάδες νεοφωτίστους οδήγησαν εις το Δείπνο της Ζωής -την Αγία Τράπεζα της Θείας Ευχαριστίας, δηλαδή- όπου στο εξής θα βρίσκεται συναγμένη η Εκκλησία ως Σώμα του Kυρίου και θα κοινωνή Σώματος και Αίματος Χριστού, συμμετέχοντας στην Αιώνια Ζωή της Eπουρανίου Bασιλείας.

Κατά την Πεντηκοστή δεν γεννήθηκε η Εκκλησία ως απλός θεσμός, αλλά ως συνεχής Παρουσία της Θείας Xάριτος του Παναγίου Πνεύματος. Γι’ αυτό η Πεντηκοστή δεν είναι απλώς ένα Γεγονός που συνέβη «τω καιρώ εκείνω…», αλλά η ζωή της Εκκλησίας, ως συνεχής κοινωνία του Παναγίου Πνεύματος.

Σύμφωνα με τους Πατέρας-Συγγραφείς του δευτέρου ημίσεως του Δ’ αιώνος, γίνεται λόγος περί του εορτασμού της Πεντηκοστής από τους αποστολικούς ακόμη χρόνους, οπότε κατά την εορτήν αυτήν ετελείτο το βάπτισμα των κατηχουμένων και για τον λόγον αυτόν ψάλλεται ο Τρισάγιος ύμνος «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Xριστόν ενεδύσασθε· Aλληλούια».

EMMANOYHΛ MEΛINOΣ θεολόγος συγγραφεύς

facebook

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/06/blog-post_78.html

Ο Όσιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης

Σύντομο συναξάριον του οσίου πατρός ημών Θεοδοσίου του Κοινοβιάρχου

Αυτός ο άγιος ζούσε στα χρόνια του Λέοντος του μεγάλου το 450, και έζησε και ως τα χρόνια του Αναστασίου του Δικόρου, που βασίλευσε το 491. καταγόταν από ένα χωριό της Καππαδοκίας που ονομαζόταν Μωγαρισού. Ήταν υιός γονέων ευσεβών και πιστών, τον πατέρα του τον έλεγαν Προαιρέσιο και τη μητέρα του Ευλογία. Αυτός λοιπόν αφού έγινε μοναχός, πήγε στα Ιεροσόλυμα και από εκεί ήρθε στην Αντιόχεια, και αντάμωσε τον άγιο Συμεών τον στυλίτη από τον οποίο έμαθε και την πρόοδο που επρόκειτο να έχει στην αρετή, και ότι θα γίνει και ποιμένας πολλών λογικών προβάτων. Έπειτα ησύχασε κοντά σε έναν ησυχαστή , που λεγόταν Λογγίνος, και παρουσιάστηκε τόσο υπερβολικά εγκρατής, που όλη την εβδομάδα έτρωγε μόνο μία φορά, ο αοίδιμος,  και στο διάστημα τριάντα ολόκληρων χρόνων δεν έφαγε καθόλου ψωμί.

 Άσκησε λοιπόν κάθε είδος αρετής και έφθασε σε τέτοιο ύψος αναβάσεως ο τρισόλβιος, ώστε αξιώθηκε να εκτελεί παράδοξα θαύματα, γιατί μόνο αυτός έβλεπε μαζί με έναν άλλο αδελφό τον μαθητή του Βασίλειο, ο οποίος αφού πέθανε και ενταφιάστηκε στον τάφο, τον οποίο ο άγιος έκτισε για αυτόν προς ενθύμηση του θανάτου, στεκόταν μετά το θάνατο στην Εκκλησία μαζί με τους άλλους αδελφούς και έψαλλε μαζί τους. Και ήταν αόρατος για όλους τους άλλους. Αυτός άναψε και τα σβησμένα κάρβουνα χωρίς φωτιά στον τόπο εκείνο, όπου επρόκειτο να θεμελιωθεί το μοναστήρι. Αυτός ελευθέρωσε από την αιμορραγία μια γυναίκα, η οποία προσήλθε με πίστη.. αυτός από ένα σπυρί σιτάρι, το οποίο ευλόγησε, έκανε να υπερχειλίσουν οι σιταποθήκες.
 Αυτός, που εμφανίστηκε χωρίς να τον βλέπουν, έβγαλε από το βυθό του πηγαδιού το παιδί που έπεσε εκεί μέσα. Αυτός έπαυσε και το θάνατο των παιδιών μιας γυναίκας, τα οποία πριν ακόμα γεννηθούν στην ζωή, αρπάζονταν από το θάνατο. Έτσι και τη μητέρα τους, η οποία δεν είχε καλύτερη τύχη και από μια εντελώς στείρα, εξαιτίας των θανάτων των παιδιών, ο άγιος με την προσευχή του την έκανε πολύτεκνη. Αλλά και το νέφος ακρίδων έδιωξε ο άγιος με μια μόνον παρατήρηση. Αυτός και τον Κόμη της Ανατολής Κήρυκο φύλαξε άτρωτο στον πόλεμο, διότι εκείνος φορούσε για προστατευτικό θώρακα το τρίχινο ιμάτιο του αγίου. Αλλά και τη γη που αδικούνταν από την ξηρασία και δεν έδινε καρπό την ελευθέρωσε από την ανυδρία, προκαλώντας βροχή με την προσευχή του.            

Προείπε ακόμα ο όσιος και την κατεδάφιση που επρόκειτο να πάθει η πόλη Αντιόχεια από τον σεισμό. Και πολλούς ανθρώπους γλύτωσε από την τρικυμία της θάλασσας με την εμφάνισή του όταν κινδύνευαν. Και στάθηκε και δάσκαλος της αρετής σε πολλούς μαθητές, και περισσότερους παρακίνησε προς τον ίδιο ζήλο και μίμηση της δικής του αρετής με τα λόγια και τα έργα του και στη συνέχεια τους έφερε κοντά στον Κύριο. Έτσι λοιπόν αφού έζησε και δοξάστηκε στη γη, αναπαύθηκε εν ειρήνη, παραδίδοντας το πνεύμα του στα χέρια του Θεού και τελείτια η σύναξή του στον Αποστολικό ναό του κορυφαίου Πέτρου.

Απόσπασμα από τον κατά πλάτος Βίο του Αγίου

Και ήταν σε όλα όσα γίνονταν πραότατος, ταπεινός και ήμερος, όταν όμως  κινδύνευε η ευσέβεια, τότε φαινόταν φιλόνικος και ισχυρογνώμων ο Άγιος Θεοδόσιος. Και ήταν, σύμφωνα με τη Γραφή, «πυρ φλέγον» και «μάχαιρα κόπτουσα», που αφανίζει τα κακά ζιζάνια. Έτσι φιλονίκησε με τον παράνομο βασιλιά Αναστάσιο, τον μεγάλο και άσπονδο εχθρό της Δ' οικουμενικής αγίας Συνόδου, ο οποίος ακολουθούσε την αίρεση του δυσσεβούς Ευτυχούς και Διοσκόρου και Σεβήρου, οι οποίοι πίστευαν ότι ο Χριστός έχει μία φύση, οι άχρηστοι, ο οποίος βασιλιάς άλλους πατέρες κολάκευε και συμμορφώνονταν με την αίρεση και άλλους τους τυραννούσε ο άμυαλος. Κι έτσι δοκίμασε να παρασύρει και τον σοφό Θεοδόσιο με αργύρια, ο φιλάργυρος. Του έστειλε λοιπόν δωρεά τριάντα λίτρες χρυσού και για να μην το καταλάβει ότι το έστειλε με πονηριά και το γυρίσει πίσω, κάλυψε με πονηριά το δόλωμα και του μήνυσε να το δεχτεί για να το ξοδέψει για τους αρρώστους και τους φτωχούς. Και ο Άγιος δέχτηκε το χρυσό για να μη δώσει αφορμή για σκάνδαλο, τη μιαρή όμως γνώμη του τη μίσησε και την απέκρουσε, ανατρέποντάς την με αληθινές αποδείξεις και παραδείγματα, και νικήθηκε ο βασιλιάς, σαν να πολεμούσε το ελάφι με το λιοντάρι, όπως θα φανεί παρακάτω.

Ο Μοναχισμός ως Λειτουργική Άσκησις Του Πρωτοπρεσβ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού,

by Χαράλαμπος Τσαβδαρίδης

Του Πρωτοπρεσβ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, Ομοτίμου Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

1. Ο Ορθόδοξος μοναχισμός διατηρεί τον σύνδεσμο ασκήσεως και λατρείας, διασώζοντας τα πνευματικά ερείσματα του λαού του Θεού στην πνευματική του πορεία. Η ζωή του μοναχού είναι αυθεντική σπουδή μετανοίας. Ο μοναχός είναι «ο στηλογραφών την ζωήν της μετανοίας» (1). Δεδομένου δε ότι η μετάνοια είναι ουσιαστική επανάσταση, που εισήχθη εν Χριστώ στον κόσμο, για τη συνεχή ανακαίνιση του κόσμου, ο μοναχισμός διακρατεί τον Χριστιανισμό ως μόνιμη (πνευματική) επανάσταση, μέσα στον κόσμο ενώ παράλληλα συνεχίζει την πνευματικότητα των πρώτων αιώνων, προφυλάσσοντας την Εκκλησία από τον κίνδυνο της εκκοσμίκευσης, ενεργώντας ανασταλτικά στην εξάπλωσή της. Ο Μοναχισμός στην απόλυτη συνέπειά του στον αγώνα για θέωση, εκφράζει σε κάθε εποχή το «περισσόν» της Χριστιανικής ασκήσεως, την οδόν της «υπερβολής» (Α´ Κορινθίους 12, 31), η οποία στην πνευματική ζωή γίνεται κανόνας. Γι αυτό και ονομάσθηκε «κρείσσων οδός» ή «κόσμος της Εκκλησίας».

Διότι, μολονότι όλοι οι Χριστιανοί έχουν κληθεί να καταλάβουν «με τη βία» (τον βιασμό της φύσεώς τους) τη βασιλεία του Θεού, οι μοναχοί ακολουθούν την Κυριακή εντολή με μεγαλύτερη συνέπεια, μέσα από την συνεπέστερη και πληρέστερη άσκησή τους. Κατά συνέπεια, όλοι οι πιστοί επιδιώκουν τον ίδιο σκοπό. Οι μοναχοί όμως παλαίουν με μεγαλύτερη επάρκεια δυνατοτήτων. Ο δικός τους δρόμος είναι η βίωση της «εσχάτης ώρας» (Α´ Ιωάν. 2, 18), της αδιάκοπης εγρήγορσης στην αναμονή του «ερχομένου Κυρίου».

Είναι, γι’ αυτό, ο μοναχισμός η αυθεντικότερη μορφή Χριστιανικής ζωής και «φως» των αγωνιζομένων στον κόσμο. Η ένταξη δε της λατρείας στον πνευματικό αγώνα των μοναχών, όσο και αν θεωρείται διαφοροποίηση στην αρχική θεώρηση της λατρείας από την Εκκλησία, απέβη η μεγαλύτερη ευλογία για το εκκλησιαστικό σώμα, διότι μέσω του μοναχισμού συνεχίσθηκε η διασύνδεση λατρείας και ενθουσιαστικού μαρτυρικού στοιχείου, εφ όσον και ο μοναχισμός είναι ιστορική συνέχεια του Χριστιανικού μαρτυρίου, ως «μαρτύριον συνειδήσεως» (2). Ήδη η Αποστολικής κοινότητα των Ιεροσολύμων παρουσιάζεται ως κατ’ εξοχήν λατρευτική. Η προσευχή των πιστών αναπέμπεται «εν ενί στόματι και μια καρδία» προς τον Θεό (Ρωμαίους 15, 6· Α´ Πέτρ. 4, 1· Αποκ. 15, 4 κ. τλ). Σ’ αυτή την παράδοση θα μείνουν πιστοί οι μοναχοί, ως συνεχιστές των «ενθουσιαστικών τάσεων» της αρχαίας Εκκλησίας. Η ζωή τους θα διαμορφωθεί ως ζωή λατρείας, οι ίδιοι δε θα περιφέρονται ως «εν σώματι άγγελοι» και «λειτουργικά πνεύματα». Ο μοναχός, άλλωστε, δεν «τροφοδοτείται» απλώς (παθητικά) στη λατρεία, αλλά γίνεται κοινωνός και τελετουργός της, μετέχοντας έτσι στον τρόπο υπάρξεως της Εκκλησίας ως σώματος Χριστού. Με οργανωτή τον Μ. Βασίλειο, το μοναστικό κοινόβιο συνιστά μικρογραφία της Εκκλησίας ως «μοναστική ενορία», όπου η καθημερινή ζωή εκφράζεται ως λειτουργική δοξολογία. Μέσω του κοινοβίου η εκκλησιαστική λατρεία αναπτύσσει τη δυναμική της στον χώρο της ασκήσεως (3). Στο γεωγραφικό κέντρο του μοναστικού κοινοβίου υπάρχει πάντα το Καθολικόν ή Κυριακόν, ο κεντρικός ναός για τη λειτουργική σύναξη όλης της Μονής.

Ο γυναικείος μοναχισμός και η «Εξομολόγηση» μιας γερόντισσας

Της Τάνιας Χαροκόπου – Από την εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια
Γνώριζα την Ηγουμένη Ευπραξία από τα σχολικά μου χρόνια. Ηταν δύο τάξεις πιο μεγάλη από μένα, ένα δραστήριο κορίτσι, όμορφη, ψηλή, αρκετά ζωηρή και με το επικοινωνιακό χάρισμα σε υπερθετικό βαθμό. Ηταν στην πρώτη γραμμή στις παρελάσεις, πρωταγωνιστούσε στις σχολικές θεατρικές παραστάσεις και πάντα «ζωντάνευε» τη χορωδία, αφού είχε υπέροχη και σωστή φωνή.
Η Ηγουμένη Ευπραξία ή, αλλιώς, η Κάτια, όπως την ξέραμε, ήταν η χαρά της τάξης, των συμμαθητών αλλά και των καθηγητών. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν 35 χρόνια αργότερα, μέσα από την κατάμαυρη μαντίλα, αναγνώρισα εκείνα τα ζωηρά μάτια με το σπινθηροβόλο βλέμμα. Τη φώναξα Κάτια, αλλά δεν αποκρίθηκε… Την κοίταξα με την πεποίθηση πως θα με θυμόταν, ωστόσο έδειξε μια ευγενική αδιαφορία. Της γέλασα, όμως μου το ανταπέδωσε με ένα συντηρητικό χαμόγελο. Για μια στιγμή αμφέβαλα για την πεποίθησή μου, όμως, όταν την άκουσα να ψέλνει, έδιωξα κάθε αμφιβολία. Η χροιά της φωνής της ήταν η ίδια…
Οση ώρα γινόταν η λειτουργία, το μυαλό μου ταξίδευε. Εφερνα μπροστά μου σκηνές, εικόνες, στιγμιότυπα από τα χρόνια που ήμασταν στο σχολείο. Ηθελα να τη ρωτήσω πώς, γιατί. Επρεπε όμως να περιμένω να ολοκληρώσει ο παπάς τη λειτουργία στην ιερά μονή που είχα επισκεφτεί, προκειμένου να την πλησιάσω. Και σκεφτόμουν τις επιλογές που κάνουμε και οι οποίες καθορίζουν τη ζωή μας.
Την άκουγα, την κοίταζα, αναλογιζόμουν ποια γεγονότα, ποιες πράξεις, ποιες αδιαλλαξίες την έσπρωξαν σε αυτό τον τρόπο ζωής. Οχι πως έχει κάτι επιλήψιμο, κάτι που να φθείρει ή να παραγκωνίζει· ίσα ίσα που αυτή η κορύφωση και η έκσταση της αγάπης προς τον Χριστό είναι ιδεώδεις. Ωστόσο είναι κάτι που αντιτίθενται στον δικό της χαρακτήρα, στη δική της προσωπικότητα, στην ιδιοσυγκρασία της. Αν ήταν μια χαμηλού προφίλ κοπέλα, αν ζούσε σε καθαρά θρησκευτικό περιβάλλον. Δεν ήταν όμως τίποτε από αυτά. Απεναντίας, μάλιστα. Αρα κάτι είχε συμβεί που άλλαξε εντελώς τη θεωρία της για τη ζωή.
Κοίταζα γύρω της. Υπήρχαν κι άλλες μοναχές, οι περισσότερες ηλικιωμένες. Ομως ήταν και τρεις δόκιμες. Κορίτσια κάτω των 25 χρονών. Καλό αυτό; Ή κακό; Μέσα στην καρδιά τους, στο καταγώγιο της ψυχής τους, χρειάστηκε να παλέψει ο νους τους, για να γνωρίσουν την εικόνα του Θεού και να αποφασίσουν τον προορισμό τους.
Ξέρω, όλοι γνωρίζουμε πως το μοναστικό ιδεώδες χαρακτηρίζεται από αδιάκοπη έφεση προς φυσική τελειότητα του ατόμου που το ασπάζεται και αγιοσύνη. Εγώ δεν είχα διακρίνει καμία τέτοια έφεση στην Κάτια. Ούτε καν γνώριζε την αγιοσύνη.
Αναλογίστηκα τα μοναστήρια που είχα επισκεφτεί τα τελευταία χρόνια. Δεν ήταν και λίγα. Τα περισσότερα, γυναικεία. Και δεν ήταν λίγες οι μοναχές που είχαν αφοσιωθεί. Πολλές γυναίκες. Γιατί άραγε; Μήπως η αιτία είναι η ασφυκτική κηδεμονία του άνδρα; Μήπως κουράστηκαν πια οι γυναίκες να αναλώνονται τόσο πολύ σε οικιακές φροντίδες;
Βέβαια, στις μέρες μας κανένας δεν μπορεί να μην παραδεχτεί πως ο γυναικείος μοναχισμός προσφέρει πολλά. Ιδιαίτερα επειδή κατά καιρούς ο ανδρικός μοναχισμός βρίσκεται σε ύφεση για διάφορους λόγους, τα γυναικεία μοναστήρια τονώνουν το κοινό αίσθημα.
Εδώ δεν μιλάμε για ισοτιμία ή ισότητα. Ο γυναικείος μοναχισμός έχει να επαναλάβει το του Αποστόλου Παύλου «ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γαρ υμείς εις εστέ εν Χριστώ Ιησού».
Επρεπε να ρωτήσω την Κάτια· να μου εξηγήσει, να μου αναλύσει, να μου τεκμηριώσει αυτές τις αποφάσεις ζωής.
Η ΡΑΓΔΑΙΑ ΑΝΘΗΣΗ ΤΗΣ ΜΟΝΑΣΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ
Είχα διαβάσει κάπου πως από τον 2ο αιώνα μ.Χ. υπάρχουν παραδείγματα γυναικών που αφιέρωναν τον εαυτό τους στον Χριστό, με πλούσιο πνευματικό και κοινωνικό έργο. Και ότι από τον 4ο αιώνα τα γυναικεία μοναστήρια ήταν πια πάρα πολλά. Πόσες Αγίες από αυτές που πρεσβεύουν για εμάς στον Θεό δεν ήταν μοναχές ή ασκήτριες… Ξέρω πως ο Αγιος Νεκτάριος το 1904 δημιούργησε την πρώτη αδελφότητα στην Αίγινα και η πρώτη μοναχή ήταν μια τυφλή κοπέλα. Ξέρω ακόμα πως μετά το ’60 ο γυναικείος μοναχισμός βρίσκεται σε ραγδαία άνθηση και πολλά ανδρικά μοναστήρια έχουν μετεξελιχθεί σε γυναικεία.
Η μοναστική ζωή πάντα είχε μια εξέχουσα και τιμητική θέση μέσα στην Ορθοδοξία. Αποπνέει ιδιαίτερο σεβασμό ο άνθρωπος εκείνος που θυσιάζει τα πάντα «προς δόξαν Θεού» αλλά και για το καλό του πλησίον. Εξάλλου, το Ευαγγέλιο το λέει καθαρά: «Οποιος θέλει». Αν δεν θέλει ο άνθρωπος, δεν τον εξαναγκάζει κανένας. Και σίγουρα πρέπει να θέλει κανείς πολύ για να ακολουθήσει τον μοναχισμό.
«Αν ανακαλύψεις αυτή την έφεση που σε φέρνει κοντά στον Κύριο, η ευτυχία είναι ένα μυστήριο που δεν ερμηνεύεται»
Ολοι γνωρίζουμε πως η διαδικασία μέχρι κάποιος να γίνει κατ’ ουσίαν μοναχός, δηλαδή ως την κουρά, είναι μια μεγάλη δοκιμαστική περίοδος. Σίγουρα σε αυτό το διάστημα φαίνεται ξεκάθαρα ποιος είναι, για ποιον λόγο έχει αποφασίσει να εγκαταλείψει την κοσμική ζωή, ποιες είναι οι ψυχικές δυνάμεις του ή και οι αδυναμίες του. Αν έχει αντιστάσεις. Εχουν την καθοδήγηση από τον γέροντα ή τη γερόντισσα, τον διαφωτισμό, τις συμβουλές. Πρέπει να γνωρίζουν τις προϋποθέσεις, τις αντιξοότητες που απορρέουν από την επιλογή αυτού του δρόμου. Οσο τα σκέφτομαι όλα αυτά τόσο μου φαίνονται υπερβολικά δύσκολα. Βέβαια, υπάρχει μέσα τους αυτή η επιτακτική ανάγκη να έχουν μια αυθεντική σχέση με τον Θεό. Μια σχέση καθόλου επιφανειακή. Ισως αυτός είναι ο κυριότερος λόγος. Για την Κάτια όμως; Ενδεχομένως εγώ να μην το περίμενα…
Θυμάμαι πως είχε πετύχει στις εισαγωγικές εξετάσεις στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα. Ηθελε να γίνει δικηγόρος, όπως και ο πατέρας της. Είχε και κάποια σχέση με ένα καλό παιδί. Είχαμε βγει μερικές φορές όλοι παρέα. Μάζευε δισκάκια 45 στροφών. Χόρευε σέικ υπέροχα, σύχναζε στου Φλόκα στη Φωκίωνος Νέγρη. Ολο το βιογραφικό της το ήξερα, αλλά ως την ηλικία των 19 χρονών. Υστερα την έχασα. Χαθήκαμε. Την ξέχασα. Την έσβησε από τη μνήμη μου η καθημερινότητα. Ή μήπως όχι; Μήπως δεν έμαθα κάτι γι’ αυτήν, επειδή είχε αφιερωθεί στον Θεό;
Και η λειτουργία τελείωσε. Μια μοναχή ή δόκιμη μας είπε πως, αν θέλαμε να πάρουμε καφέ και πρωινό, μπορούσαμε να πάμε στο αρχονταρίκι. Πήγα και την περίμενα. Μπήκε σχεδόν τελευταία, γιατί συνομιλούσε με ένα νεαρό ζευγάρι. Ακουσα να την προσφωνούν «Ηγουμένη». «Γερόντισσα». Είχε τον αξιοσέβαστο τίτλο. Περίμενα. Της ζήτησα να μιλήσουμε. Δεν με αναγνώρισε στην αρχή. Είπα το όνομά μου. Χάρηκε. Δάκρυσε. Με αγκάλιασε. Και έπειτα από μισή ώρα αναφοράς σε αναμνήσεις των εφηβικών χρόνων μας, της ζήτησα να της κάνω μερικές ερωτήσεις. Από τη στιγμή που την αναγνώρισα, ήθελα να γράψω κάτι για τον γυναικείο μοναχισμό.
«Είναι καλύτερα να μάθω από εσένα… από εσάς, Ηγουμένη, αυτά που νομίζω πως ενδιαφέρουν τους αναγνώστες παρά από εγκυκλοπαιδικές πηγές» της είπα. «Πρέπει να πάρω την ευλογία του Μητροπολίτη πρώτα. Δεν είναι απλά τα πράγματα» απάντησε. Περίμενα όσο χρειάστηκε για να επικοινωνήσει με τον Μητροπολίτη, στην ενορία του οποίου ανήκε το μοναστήρι, να του εξηγήσει, να πάρει την άδεια…
Ηγουμένη, γιατί αυτή η επιλογή; Εννοώ, πώς εγκαταλείψατε την κοινωνική εμπειρία, τους συγγενείς, τους φίλους, τα όνειρα;
Ο μοναχισμός είναι μια επιλογή πολύ σημαντική. Πρέπει αυτός που θα τον ακολουθήσει να είναι πολύ καλλιεργημένος για να καταλάβει και το βάθος και το νόημα της μοναχικής ζωής, και στη συνέχεια να την επιλέξει.

Συμφωνώ. Ομως ρωτάω για εσάς προσωπικά.

Δεν θα ήθελα να αναφερθώ στα προσωπικά μου, όμως θα σου πω δυο λόγια. Μια πολύ σημαντική ανατροπή στη ζωή μου με έφερε κοντά σε έναν «άγιο» άνθρωπο, σε έναν ιερωμένο. Κι εκεί που έλεγα «γιατί, Θεέ μου, το έκανες σ’ εμένα αυτό;», με τη δική του βοήθεια είπα «Σε ευχαριστώ, Κύριε, που επέλεξες εμένα γι’ αυτή τη δοκιμασία».
Καταλάβαινα…
Οι γονείς σας; Ο σύντροφός σας;
Είχα τη συγκατάθεση και την ευλογία των γονιών μου. Οι περισσότερες γυναίκες που έρχονται στα μοναστήρια έχουν τη συγκατάθεση των γονιών τους. Τις συνοδεύουν, μάλιστα, και τις επισκέπτονται τακτικά. Βέβαια, υπάρχουν και κάποιοι που αντιδρούν, όμως, όταν οι γυναίκες είναι ενήλικες, έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν μόνες τους. Γενικά, γονείς, συγγενείς και φίλοι, όταν δουν ότι ο άνθρωπος κάνει κάτι που το αισθάνεται και το θέλει, απλώς το συνειδητοποιούν.
Ηγουμένη, συγχωρήστε με, αλλά μια νέα και ωραία γυναίκα, με πανεπιστημιακές διακρίσεις, δεν έχει πειρασμούς; Κάποιους λογισμούς;
Ο Σατανάς πείραξε τον ίδιο τον Χριστό. Ομως η ζωή μας εδώ, με τις καθημερινές ασχολίες, που αποφέρουν μεγάλη κούραση, με τις προσευχές και τις αγρυπνίες, δεν μας επιτρέπει στιγμή ελεύθερη για τους λογισμούς που εννοείτε. Επειτα, ο γέροντας κάθε μονής, εκτός από τα εφημερικά καθήκοντά του, έχει τη φροντίδα για την πνευματική ανύψωση του φρονήματος, την εξομολόγηση, τη νουθεσία. Οι μονές μας μαρτυρούν ήθος Χριστού.

Τελικά, είναι ψυχοθεραπεία η θρησκεία;

Αγωνιζόμαστε να αποβάλουμε τα πάθη της ψυχής. Καθαρίζουμε την καρδιά μας με την πίστη μας. Τη διατηρούμε καθαρή, για να κατοικήσει μέσα μας ο Κύριος, για να μας πλημμυρίσει το Αγιο Πνεύμα. Αυτό αποτελεί σκοπό και πόθο αγιάτρευτο. Αν αυτό λέγεται ψυχοθεραπεία, τότε είναι η καλύτερη. Πρέπει όμως όλοι να προσέξουμε μήπως για χάρη της παρούσας ζωής στερηθούμε τη μέλλουσα.

Πόσο δύσκολο είναι;

Είναι δύσκολο μα και υπέροχο συνάμα. Η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή βοηθούν να γίνει εύκολο και επιτευχθέν.

Θα προτρέπατε μια νέα γυναίκα να ακολουθήσει αυτά τα βήματα;

Αν ανακαλύψει κατά τη δοκιμαστική περίοδο την κλίση, αυτή την έφεση που τη φέρνει κοντά στον Κύριο, ω ναι! Η ευτυχία που θα νιώσει είναι ένα μυστήριο που δεν ερμηνεύεται.

Τι ζητάτε στην προσευχή σας;

Να μας λυπηθεί ο Θεός και να συγχωρεί τα λάθη μας. Να μας ενισχύει ώστε να αγωνιζόμαστε τον αγώνα τον καλό. Να εντοπίζουμε τις αδυναμίες, τις ελλείψεις και τα ελαττώματά μας και γι’ αυτά να έχουμε δύναμη ψυχής να αγωνιζόμαστε.

Να προσθέσετε κι εμένα στις προσευχές σας…

Η φίλη μου η Κάτια, η γερόντισσα Ευπραξία, με τέλεια αυταπάρνηση ανταποκρίνεται στον γυναικείο μοναχισμό. Με τη συνέπεια που πάντοτε τη χαρακτήριζε, για την αγάπη του Χριστού θυσίασε τα πάντα. Με τη φιλοξενία της και τη συμπαράστασή της στους έχοντες ανάγκη, κάνει τη χριστιανική φιλοσοφία πράξη. Και εύχεται σε όλους το «αγαπήσωμεν αλλήλους ίνα εν ομονοία ομολογήσωμεν»…

Πατρικές νουθεσίες γέροντα Ιωαννίκιου Μπαλάν

1) Είπε ο γέροντας σ΄ έναν νέο δόκιμο που μόλις είχε λάβει δώρο ένα κομποσκοίνι από έναν άλλο πατέρα. Αυτό το κομποσκοίνι θα σου ζητήσει πολύ κόπο ¨

2) Οι αρχάριοι στην προσευχή να λένε όσο πιο συχνά το ¨ Πάτερ ημών ή τον Ν ψαλμό ή κάποια άλλη προσευχή χωρίς να επιμένουν στην αρχή τόσο στην ευχή του Ιησού αλλά προσπαθώντας ν΄ αποκτήσουν κατάσταση εγρήγορσης στην παρουσία του Θεού.

3) Καλύτερα να είσαι στον κόσμο με τον πόθο να γίνεις μοναχός παρά να είσαι στο μοναστήρι με το μυαλό στα εγκόσμια. Όποιος είναι στον κόσμο και δοκιμάζεται έτσι, ας βάλει ως στόχο τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια της ζωής του να τα περάσει στο μοναστήρι.

4) Να κοινωνάτε τα παιδιά σας κάθε Κυριακή. Κι αν κατά τη διάρκεια της εβδομάδας είναι καμιά μεγάλη γιορτή να τα κοινωνάτε και τότε.

5) Διαβάζεται τους βίους των αγίων. Εκεί θα βρείτε μεγάλη πίστη και συμβουλές περί προσευχής. Θα βρείτε την ιστορία και την αληθινή φιλοσοφία, κατανοητή για όλους. Και πάνω απ΄ όλα θα βρείτε μορφές ανθρώπων μέσω των οποίων εργάστηκε το Άγιο πνεύμα.

6) Εάν όλοι οι χριστιανοί στη χώρα μας νήστευαν μια εβδομάδα, αν θα σταματούσαν τις εκτρώσεις και τις ανομίες, αν θα μετανοούσαν ειλικρινώς, εάν θα εξομολογούνταν και θα κοινωνούσαν, θα βλέπατε μεγάλα θαύματα. Θα γύριζε ο Θεός το πρόσωπό του πάλι προς τη χώρα μας.

7) Πιο λίγη τηλεόραση και πιο πολλή προσευχή. Όποιος δε βλέπει καθόλου τηλεόραση κάνει το καλύτερο.

8) Από τον καθημερινό κανόνα προσευχής να μη λείπει το Ψαλτήριον, τουλάχιστον 1-2 καθίσματα.

9) Η μητέρα να προσεύχεται μαζί με το παιδί της. Να τα μάθει από μικρά να προσεύχονται. Ο καθένας με ότι ταιριάζει στην ηλικία του, αλλά να επιμένει σ΄ αυτό. Έτσι τα παιδιά μεγαλώνουν με το Χριστό και τα μεγαλώνει Εκείνος.

Γιατί καταδιώκονται, εξορίζονται και φυλακίζονται οι υπηρέτες του Χριστού;

Απαντάει ο Άγιος ιερομάρτυς και ομολογητής Ονούφριος(1889- 1938)

Ο βίος του Αγίου ιερομάρτυρος και Ομολογητή Ονουφρίου ΕΔΩ

Δέκα χρόνια πριν από το μαρτυρικό του τέλος, ό επίσκοπος Ονούφριος, εξόριστος στα Ουράλια, έγραφε:
«“Μηδέν φοβού ά μέλλεις παθείν. ιδού δη μέλλει βαλείν ό διάβολος έξ υμών εις φυλακήν ίνα πειρασθητε, και έξετε θλίψιν ημέρας δέκα, γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τόν στέφανον της ζωής” (Άποκ. 2:10).

»Γιατί καταδιώκονται, εξορίζονται και φυλακίζονται οι υπηρέτες του Χριστού; Όλα αυτά δεν τά παθαίνουν χωρίς τη βούληση του Θεού. Επομένως, τά βάσανά τους είναι δυνατό να τελειώσουν οποιαδήποτε στιγμή, αν το θελήσει ό Θεός. Οι διωγμοί παραχωρούνται για να δοκιμαστεί ή πιστότητά μας σ Εκείνον. Αν παραμείνουμε σταθερά κοντά Του ως το τέλος, θα πάρουμε ως βραβείο την αιώνια ζωή... Έτσι μάς υπόσχεται ό Κύριος, ό όποιος ποτέ δεν ψεύδεται.

 Οι διωγμοί, λοιπόν, των ομολογητών της πίστεως συνεπάγονται την αιώνια χαρά, την ουράνια μακαριότητα... 
Να γιατί δεν πρέπει να θλιβόμαστε εμείς, οι υπηρέτες τού Χριστού, επειδή είμαστε σκορπισμένοι σε φυλακές και απόκεντρους τόπους εξορίας. 
Δεν πρέπει ούτε καν να σκεφτούμε την απαλλαγή από τις ταλαιπωρίες μέ οποιονδήποτε συνειδησιακό συμβιβασμό. 
Ό διωγμός είναι σταυρός πού μάς δόθηκε από τον ίδιο τον Θεό. Πρέπει, λοιπόν, να τον σηκώσουμε πιστοί στο χρέος μας μέχρι θανάτου.
»Μην κοιτάς λυπημένα προς τά πίσω. Τράβα μέ θάρρος μπροστά, παραδομένος στο έλεος τού Θεού. Γιατί ό Σωτήρας λέει: “Ουδείς έπιβαλών την χείρα αυτού επ’ άροτρον και βλέπων εις τά οπίσω εύθετός έστιν εις την βασιλείαν τού Θεού” (Λουκ. 9:62)».

Από το βιβλίο «Άγιοι κατάδικοι.Ρώσοι ιερομάρτυρες και ομολογητές του 20ου αιώνα''Ι.Μ.Παρακλήτου