ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ

 Είναι εξ ισου λανθασμενο & απατηλο να αναμενουμε την τελειοτητα μιας ομαδας, οσο & την τελειοτητα ενός προσωπου.

Πρωτιστως, γιατι & εμεις οι ιδιοι δεν εχουμε αληθινη & ορθη ιδεα για το τι ακριβως είναι η τελειοτητα. Και υστερα, γιατι η τελειοτητα είναι η κατασταση της πληρους ομοιωσεως με τον Χριστο.

ΑΠΟΣΠΑΣΜ ΑΠΟ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ & ΖΩΗΣ  Π.  ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΕΣΣΕΧ

 ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΣΣΕΧ ΕΣΩΤ: ΝΑΟΥ - ΤΕΠΛΟ:

 ΠΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΑΣ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΟΥ Ο ΘΕΟΣ; ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ.

 Η γνωση του Θεου από μας τις κτιστες υποστασεις είναι διμερης πραξη: πραξη αυτου που περιεχει & αυτου που την δεχεται.Η γνωση αυτή εχει παντοτε προσωπικο & όχι αντικειμενεικο χαρακτηρα…….

Μετα τη δημιουργια του ανθρωπου ο Κυριος δεν ενεργει πλεον Μονος, αλλα παντοτε με το κτισμα του.

Η πορεια της τελειωσεως μας πραγματοποιειται με την συναντηση 2 θελησεων: του δημιουργου & του δημιουργηματος. Η γνωση του ΖΩΝΤΟΣ ΘΕΟΥ μας μεταδιδεται στην πραξη της μας με Αυτόν στον ΙΔΙΟ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ. Η πραξη αυτή της ΕΝΩΣΕΩΣ είναι αποτελεσμα ΑΜΟΙΒΑΙΑΣ  ΑΓΑΠΗΣ που διανοιγει την καρδια μας, ολη την υπαρξη μας, στην πληροτητα της. Αν όμως εμεις του προσφερουμε μονον μερος της ζωης μας, τοτε δεν πρεπει να περιμενουμε ότι Αυτος ο ΑΝΑΡΧΟΣ, θα μας αποκαλυφθη σε ολο του το πληρωμα, & μαλιστα με τον τροπο αναφαιρετο στους αιωνες.

Ο Κυριος είναι ανεκφαστα οικτιρμων, αλλα λαμβανει υπ οψιν του το μετρο Της παραδοσης του εαυτου  μας σε  ΑΥΤΟΝ: ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ : ΔΙΔΕΤΑΙ ΣΕ ΜΑς ΤΟΣΟ, ΟΣΟ ΕΜΕΙΣ  ΕΙΜΑΣΤΕ  ΕΤΟΙΜΟΙ  ΝΑ ΤΟΝ ΔΕΧΘΟΥΜΕ……..

 ΠΗΓΕΣ : ΑΠΟΣΠ. ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΕΣΣΕΧ :

ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ. & ΑΡΘΡΟΓ. ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΣΕΧ.

ΠΕΡΙ ΕΜΠΟΝΟΥ -ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΜΠΟΝΟΥ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΕΝ ΤΗ ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΓΓΕΝΑΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΚΕΦ. 3^ον ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ.

Αι εντολαι αυται ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΚΥΡΙΟΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΔΙ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΟΥ & ΠΛΗΣΙΟΝ ΩΣ ΣΕΑΥΤΟΝ, αποτελουν αυτοαποκαλυψιν του Θεου ενωπιον ημων.Η τηρησις αυτων είναι δυνατη ουχι αλλως, ει μη όταν απεκδυθωμεν τον παλαιον ανθρωπον & ενδυθωμεν τον ΝΕΟΝ  ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ, ΤΟΝ ΕΚ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΤΑΒΑΝΤΑ.

Η αγαπη δε ενοποιει  ημας εν τω ΕΙΝΑΙ. Το πληρωμα της αγαπης οδηγει να αγαπωμεν μεχρι αυτοληθης τουτεστιν αυτομισους.

Το περιεχομενον της ζωης του μετ εντασεως προσευχομενου ανθρωπου είναι ομοιον προς απεραντον  ωκεανον ζωντος υδατος.

 Το πνευμα ημων πλουτει ημας ακαταπαυστως, αλλ ουχι τοσον ως προς το πληθος νεων λογων η εννοιων, οσον ως προς την εμβαθυνσιν αποκτηθεντων βιωματων………

Επι ετη εισετι δε & δεκαετιας, η παρατεινομενη εναλλαγη καταστασεων οδυνης η παρακλησεως- ανωθεν κατερχομενης – διαπαιδαγωγει το πνευμα ημων,απεργαζομενη  τουτο  ικανωτερο προς νεας – μορφας σκεψεως & προσληψεις του ΕΙΝΑΙ εν γενει.

 Ο νους εθιζεται να σκεπτηται ασχηματιστως ολον τον κοσμον, η καρδια δε να φερη ευκτικως & μετα πονου αγαπης εν εαυτη τον κοσμον τουτον εν τω συνολω αυτου.Εν τη τοιαυτη πνευματικη συνθεσει διαμενει η ωριμος προσευχη του χριστιανου  του παρισταμενου τω Θεω δι ολου του ΝΟΥ, δι ολης της καρδιας, εν τη ενωσει αυτων εις εν.

 Ο ασκητης ανισχυρος να εκφραση δια λογου παν ότι φερει εν εαυτω , συχνακις προσευχεται ανευ λογων εχων εν τουτοις  σφαιρικην επιγνωση των οσων ελαβε πειραν η εν πληρει καταδυσει εν τω Θεω μεχρι ληθης της γης.

ΠΗΓΕΣ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ:  Π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ  ΕΣΣΕΧ

ΠΡΟΣΕΥΧΗ -ΑΔΙΕΞΟΔΟ- ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ-ΚΕΦ.2ον

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΥΠΕΡΝΙΚΑ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ (β) κεφ. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΠΑΤΗΣΕΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟΝ ΤΟΥ ΑΔΑΜ & ΤΩΝ ΑΠΟΓΟΝΩΝ ΑΥΤΟY

 Η προσευχη υπερ του κοσμου είναι πλεον βαρεια & αδιεξοδος υπο την εννοιαν ότι το πνευμα ημων ουδεποτε επιτυγχανει τελειως του σκοπου αυτου.Ευχομενος υπερ εαυτου ο ανθρωπος δυναται να γευθη εν τω βαθει της καρδιας αυτου πλημμυραν τρυφερας αγαπης & ειρηνης.Διατηρει την κατασταση ταυτην επι τινα χρονον. Κατα την υπερ του κοσμου όμως προσευχη, & την πλεον εισετι φλογεραν & παρατεταμενη,η ψυχη  ταχεως αντιλαμβανεται οτι βαρυ νεφος  αντιπαθειας,ως & προτερον, κρεμαται επανω της γης:Είναι καθ υπερβολην πολλοι οι ανθρωποι, οιτινες ….ΗΓΑΠΗΣΑΝ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΟΥ (ΜΙΣΟΥΣ) Η ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ  ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Κατά παραδοξον & θλιβερον : Ο κοσμος ως συνολον δεν δεχεται το πνευμα του Θεου, & η προσευχη  ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ εις τον προσευχομενο ουχι μονον μετα του αισθηματος του ανικανοποιητου,αλλα & μετα πληθυνθεισης εισετι θλιψεως.Τουτον βεβαιως δεν είναι αληθινη αισθησις.Οντως η αναζητουμενη αλλαγη της πνευματικης ατμοσφαιρας της οικουμενης δεν επηλθεν.Εαν όμως δεν υπηρχον ευχεται υπερ του κοσμου, η εξουσια του ΣΚΟΤΟΥΣ θα ενετεινετο μετα μεγαλυτερας ετι δυναμεως.

 Και οσοι εισετι δεν εβιωσαν μετ  εντασεως  την ως ανω περιγραφεισαν πειραν  ευκολως θα εννοησουν εμε (γραφει) εάν εμπνευσθεντες υπο του Θεου προσηυχηθησαν υπερ του κοσμου η υπερ μεμομωμενων αγαπητων εις αυτους ανθρωπων.Συχνακις η καρδια εν τοιαυτη προσευχη ταχεως εισερχεται εις αυτην ταυτην την ζωην ΕΚΕΙΝΟΥ Η ΕΚΕΙΝΩΝ δια τους οποιους προσευχεται & γνωριζει τι συνεχει αυτους: χαρα & αναπαυσις, αδημονια & θλιψη, το απαισιοδοξια ενιοτε, σκοτος του ΑΔΟΥ & το ομοιον προς αυτό κακον. Ο προσευχομενος αισθανεται τας καταστασεις αυτας ως ιδιας.Και τουτο αποτελει  ιδιαιτερου  ειδους παραπλανησιν.Κατ  ουσιαν η ψυχη δια της προσευχης βλεπει –ζη- ενουται μετ εκεινων υπερ των οποιων προσευχεται .Εαν  μετα το βαρυ τουτο αισθημα, του οποιου ελαβε ουτος πειραν, επακολουθησε …χαρα η αναπαυσις, τουτο είναι ενδεικτικο σημειο ότι η προσευχη αυτου εισηκουσθη.

Η ζωη του προσευχομενου πνευματος δυναται, αλλα & οφειλει να λαβη κοσμικας διαστασεις τας οποιας απαιτουν αι ευαγγελικαι εντολαι του ΧΡΙΣΤΟΥ. ΕΝ ΑΥΤΩ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΗΘΩΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ: ουχι υπο την εννοιαν του ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΥ ΣΥΓΡΗΤΙΣΜΟΥ, ΑΛΛΑ  κατά τον βαθμον & την κλιμακωσιν της κατοχης του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ  ΟΝΤΟΣ, κατά την εν πνευματι προσεγγισιν εις τα εσχατα ορια της δυνατης ζωωσης πειρας.

 Η πειρα της τραγικοτητος των πεπρωμενων της είναι απαραιτητος εις ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ ΑΛΛΟΥ ΗΔΗ ΚΟΣΜΟΥ, ΑΠΕΙΡΩΣ ΥΨΗΛΟΤΕΡΟΥ.Τοτε αντι του μοιραιου τελους εν τη πλειονοτητι των περιστασεων  ταλαντουχων & μεγαλοφυων ανθρωπων ανατελλει ευλογιμενη αρχη ητις δυναται να φανη εις τον ανθρωπον ως φως ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ, ως εισοδος εις τον αφθαρτον, οπου δεν υπαρχει τοπος δια την τραγωδιαν, διοτι εκει βασιλευει η αναρχος αιωνιοτης.

ΠΗΓΕΣ Π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ : ΑΠΟΣΠΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ:

ΠΡΟΣΕΥΧΗ- ΑΔΙΕΞΟΔΟ -ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΥΠΕΡΝΙΚΑ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

Επιτυχων του σκοπου αυτου (ο.π. Σωφρονιος) ειδεν ότι δεν ελαβε εκεινο, οπερ  ανεμενε:Κατελαβον την υψιστη εξουσιαν ……αλλα δεν υπαρχει ευτυχια εν τη ψυχη μου γραφει:

Υπαρχουν & άλλες αναζητησεις επι του επιπεδου του πνευματος, της τεχνης η της επιστημης, αιτινες είναι ευγενεστεραι. Εις τον μεγαλοφυην του νουν αποκαλυπτονται νοεραι,  θεωριαι τας οποιας αδυνατει να πραγματοποιηση, διοτι υπερβαινουν το μετρο του επιτευκτου εν τω κοσμω τουτω.Πειθομενος δια την ανεπαρκεια αυτου όπως εν τη τελειοτητι την αρχικην του θεωρια την οποια εθεσε ως μοναδικον σκοπον του, είναι αυτου βαθυ ρηγμα εν τω πνευματι αυτου & απολλυται. Η μορφη αυτή του μοιραιου τελους παρατηρειται συχνοτερον μεταξυ των ποιητων.

Ουχι ανευ τρομου παρετηρουν & παρατηρω (γραφει), εισετι τα πεπρωμενα του κοσμου.Η ανθρωπινη ζωη εις οποιοδηποτε επιπεδο & αν θεωρησουμε αυτην, εμφανιζεται τραγικη. Και η αγαπη εισετι είναι πληρης οξειων αντιφασεων & ουχι σπανιως μοιραιων κρισεων.

Φρικτη εικων η καταρευσις της μεγαλης Αυτοκρατοριας! Η συμπλοκη είναι αγρια & ανιλεως, όταν οι ΚΟΠΙΩΝΤΕΣ & ΠΕΦΟΡΤΙΣΜΕΝΟΙ εν τη απογνωσει αυτων αποφασιζουν τον αγωνα δια τα δικαια & την αξιοπρεπειαν αυτων.ΕΖΗΣΕ  εν μεσω των παθηματων πολλων εκατομμυριων ανθρωπων.

Παραλληλως προς αυτά εκρημνιζετο εν εμοι νεανικα ονειρα (γραφει) & αι ελπιδες πραμα το οποιον  κατά παραδοξον τροπον συνεδυαζετο μετα νεας, βαθυτερας κατανοησεως του νοηματος του ΕΙΝΑΙ ΕΝ ΓΕΝΕΙ.Η νεκρωσις & ο ολεθρος ανεμιγνυετο μετα της ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ.Η πειρα όμως του θανατου είναι αναγκαια εις ημας ινα γνωριζωμε ότι εκληθημεν εκ του μηδενος δια του θεληματος του Ουρανιου Πατρος.Η αυτογνωσια είναι απαραιτητος ώστε παν βημα ημων να τελειται εκ συμφωνου προς το αυθεντικο ΑΣΑΛΕΥΤΟΝ ΕΙΝΑΙ. Ως τουτο δεν είναι ευκολο ουδε απλουν:Εκατοντακις προσεγγιζει ημας το πυρ της φρικης, το παν εντος ημων πιεζεται εκ του ακραιου πονου, ουτος όμως ενικησε & καλει ημας να ακολουθησωμε ΑΥΤΟΝ. Ακολουθουντες δε αυτόν, εις αεκαστον σταδιο λαμβανομε πειραν & του αντιστοιχου προς αυτό μαρτυριου. Το πνευμα ημων ταρασσεται υπο του φοβου, & δια των λογισμων ημων ενδεχεται να εισελθωμε εις παλην μετ ΑΥΤΟΥ, επιρριπτοντες εις ΑΥΤΟΝ την αιτιαν ολων των παθηματων.Εχομεν αναγκη σταθερας πιστεως ινα μη εκπεσωμεν απ   ΑΥΤΟΥ.

Εν τω θεω δεν υπαρχει τραγωδια …ο Χριστος ουδολως είναι τραγικος τυπος… εζη την τραγωδιαν πασης της ανθρωποτητος, αλλ εν αυτω τω ιδιω δεν εμενεν αυτή . ΕΙΡΗΝΗΝ ΤΗΝ ΕΜΗΝ ΔΙΔΩΜΙ ΥΜΙΝ. Τραγωδια δεν υπαρχει εν ΑΥΤΩ, αλλα εν ημιν. Ωσαυτως & ο χριστιανος οστις ελαβε την δωρεαν της αγαπης του Χριστου παρα την συνειδηση του εισετι μη επιτευχθεντος πληρωματος, αποφευγει την τραγωδιαν του παγκαταλυτικου θανατου Συμπασχων μετ οδυνης & προσευχομενος μετα κλαυθμου υπερ του κοσμου δεν αποβαινει   θυμα της αδιεξοδο απογνωσεως, του ανεπανορθωτου ολεθρου.Εναργεστερα καθισταται η ορασις αυτη, όταν η προσευχη εισελθη καθ οιοδηποτε τροπον εις το αιωνοβιον ρευμα της Γεσθημανιου προσευχης.Οταν διαρραγουν τα στενα ορια του ατομου, όταν διαπερασθη ωρας.Εντος μου (ΓΡΑΦΕΙ) ΕΖΩΝ ΤΗΝ ΘΑΥΜΑΣΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Της

 ΠΑΛΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤHΣ ΕΛΞΕΩΣ προς ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ & Της ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Η τελευταια ενικησε το παθος του ζωγραφου, αλλ ουχι ευκολως, ουδε ταχεως.Εις το Αγιο Ορος η ζωη μου ευρε την τροχαια αυτης. Καθ εκαστη σχεδον ημεραν μετα την Λειτουργια επληρου εμε η πασχαλιος χαρα.Οσον παραδοξον & να φαινεται η αδιαλειπτος προσευχη μου ομοιως προς ηφαιστειον εκρηξιν επηγασεν εκ της βαθειας απογνωσεως, ητις εσκηνωσεν εν τη καρδια μου.Πρεπει να σημειωθει : το τειχος του χρονου διδεται εις τον ανθρωπον η πειρα της καταστασως ΕΓΩ ΕΙΜΙ….Αισθανομενος ουτος εν τω εαυτω την ζωοποιον πνοη του Πνευματος του Αγιου, προσευχομενος δι αυτης της προσευχης προαισθανεται την τελικην νικη του ΦΩΤΟΣ Η αγαπη του Χριστου εισετι & εν τη απαθης ενεκα της υπαρχουσης εν αυτή αιωνιοτητος.Η αγαπη αυτή ζη αυθεντικως & αμειωτως την τραγωδιαν της ανθρωποτητος, διοτι ιδιον αυτης είναι να συμμετεχει εις τα παθηματα πασης της κτισεως & πρωτιστως του ανθρωπου.

Εν Χριστω (γραφει) ελαβαμε αποκαλυψιν περι της αμεταθετου αξιας του ανθρωπου. Αγαπωμεν τον ανθρωπον ως την ιδιαν ημων ζωην.Κατα τας στιγμας διδεται να θεωρησουμε το ανεκτιμητον καλλος της εικονος αυτης του Υψιστου Θεου.Παρατηρουντες το πολυτιμιν τουτο ΟΝ εν τη πτωσει αυτου συντριβωμεθα φυσικω τω τροπω τη καρδια & αναζητουμεν οδους σωτηριας δια τους ΗΓΑΠΗΜΕΝΟΥΣ, καθ ο μετρο ο Κυριος εξεχεεν εφ ημας την χαριν να γνωρισωμε την οδον ΑΥΤΟΥ

Το αισθημα του αδιεξοδου, του ανεπανορθωτου της απωλειας, καταβροχθιζει παν άλλο αισθημα & η ψυχη του ευχομενου ΑΠΟΘΝΗΣΚΕΙ μετ εκεινων δια τους οποιους προσφερεται η προσευχη.

 ΠΗΓΕΣ  ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Π. ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΕΣΣΕΧ