Τοῦ ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου

Σ᾿ αὐτὰ ποὺ ἔχασες τὴν ἀρετή, σ᾿ αὐτὰ νὰ τὴν ἀποκτήσεις καὶ πάλι. Χρωστᾷς χρυσάφι στὸ Θεό; Δὲν δέχεται νὰ τοῦ δώσεις μαργαριτάρι. Ἔχασες, γιὰ παράδειγμα, τὴν ἁγνεία σου; Ὁ Θεὸς δὲν δέχεται ἀπὸ σένα ἐλεημοσύνη, ὅσο ἐπιμένεις στὴν πορνεία. Σοῦ ζητάει τὸν ἐξαγνισμὸ τοῦ σώματος, ἐπειδὴ αὐτὴ τὴν ἐντολὴ ἀθέτησες, νικημένος ἀπὸ τὸ φθόνο τοῦ διαβόλου. Τί κι ἂν πολεμᾷς τὸν ὕπνο ἀγρυπνώντας; Τί κι ἂν καταγίνεσαι μὲ τὴ νηστεία; Καθόλου δὲν θὰ σὲ ὠφελήσουν αὐτὰ ἐνάντια σ᾿ ἐκεῖνο τὸ πάθος. Γιατὶ κάθε ἀρρώστια, εἴτε ψυχικὴ εἴτε σωματική, μὲ τὰ δικά της καὶ κατάλληλα φάρμακα θεραπεύεται.


Ὅποιος πέφτει στὴν ἁμαρτία γιὰ δεύτερη φορά, μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς κατοπινῆς μετάνοιας, αὐτὸς πορεύεται μὲ πανουργία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Τὸν ἄνθρωπο αὐτὸν τὸν βρίσκει ἀπροσδόκητα ὁ θάνατος. Κι ἔτσι δὲν φτάνει στὸν καιρὸ πού, σύμφωνα μὲ τὴν ἐλπίδα του, θὰ μετανοοῦσε.

ΝΑ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ ΣΤΙΣ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ. ΣΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΕΝΑΡΕΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΑΡΑΧΩΡΟΥΝΤΑΙ, ΚΑΤΑ ΘΕΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΘΑΡΣΗ ΤΟΥΣ.

Του αγίου Διαδόχου

ΟΠΩΣ το κερί, αν δεν ζεσταθεί και μαλαχθει πολύ, δεν μπορεί νά δεχθεί τη σφραγίδα πού βάζουμε πάνω του, έτσι και ο άνθρωπος, αν δεν δοκιμαστεί με κόπους και ασθένειες, δεν μπορεί νά δεχθεί τη σφραγίδα της αρετής του Θεού. Γι' αυτό και ο Κύριος λέει στον θεσπέσιο Παύλο: "Αρκεί σοι ή χάρις μου ή γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται" (Β' Κορ. 12:9). Μα και ο ίδιος ο Παύλος καυχιέται με τα έξης λόγια: "Ήδιστα ούν μάλλον καυχήσομαι εν ταίς ασθενείαις μου, ινα επισκηνώση επ' εμέ ή δύναμις του Χριστού" (ο.π.).


και αυτός μεν, λέγοντας "ασθένειες", εννοεί τις επιθέσεις των εχθρών του Σταυρού του Χριστού, πού συνεχώς γίνονταν και σ' αυτόν και σ' όλους τούς τότε αγίους, για νά μην υπερηφανεύονται, όπως λέει ο ίδιος, εξαιτίας των υπερβολικών αποκαλύψεων (Β' Κορ. 12:7), αλλά μάλλον νά μένουν με την ταπείνωση στην κατάσταση της τελειότητος, και με τούς συχνούς εξευτελισμούς νά διατηρούν τη δωρεά του Θεού με οσιότητα.


Εμείς όμως τώρα, όταν λέμε "ασθένειες", εννοούμε τούς πονηρούς λογισμούς και τις σωματικές αρρώστιες. Γιατί τότε, επειδή τα σώματα των αγίων πού αγωνίζονταν εναντίον της αμαρτίας, παραδίνονταν σε θανατηφόρα βασανιστήρια και σε διάφορες άλλες κακοπάθειες, ήταν πολύ ανώτερα από τα πάθη, πού μπήκαν λόγω της αμαρτίας στην ανθρώπινη φύση. Τώρα όμως, επειδή αυξάνεται με τη χάρη του Κυρίου ή ειρήνη των Εκκλησιών, πρέπει να δοκιμάζονται οι αγωνιστές της ευσέβειας στο σώμα με συνεχείς αρρώστιες και στην ψυχή με πονηρούς λογισμούς. και τούτο, για ν' απαλλάσσονται από κάθε κενοδοξία και υπερήφανη σκέψη, και να μπορέσουν, καθώς είπα, να δεχθούν μέσα στις καρδιές τους, με την πολλή ταπείνωση, τη σφραγίδα του θείου κάλλους, σύμφωνα με τον άγιο πού λέει: "Έσημειώθη έφ' ημάς το φως τον πρόσωπον σον, Κύριε" (Ψαλμ. 4:7).


Πρέπει λοιπόν με ευχαριστία να υπομένουμε το θέλημα του Κυρίου. Γιατί έτσι οι συνεχείς αρρώστιες και ο πόλεμος με τους δαιμονικούς λογισμούς θα μας λογαριαστούν σαν ένα δεύτερο μαρτύριο. Βλέπετε, αυτός πού έλεγε τότε στους άγιους εκείνους μάρτυρες, μέσω των άνομων αρχόντων, να αρνηθούν το Χριστό και να ποθήσουν την εγκόσμια δόξα, (δηλαδή ο διάβολος), ο ίδιος στέκεται και τώρα και λέει ακατάπαυστα στους δούλους του Θεού τα ίδια. Αυτός πού έκανε τότε να υποφέρουν τα σώματα των αγίων και κακοποιούσε υπερβολικά τους τιμημένους δασκάλους (του Ευαγγελίου), μέσω όσων υπηρετούσαν τα διαβολικά εκείνα φρονήματα, ο ίδιος φέρνει και τώρα στους ομολογητές της ευσέβειας τα διάφορα παθήματα, με πολλές ύβρεις και εξευτελισμούς. Γι' αυτό κι εμείς οφείλουμε ν' αντιμετωπίζουμε με σταθερότητα και υπομονή το μαρτύριο της συνειδήσεως μας ενώπιον του Θεού, όπως λέει (ο Δαβίδ): "Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον, και προσέσχε μοι" (Ψαλμ. 39:2).

http://www.pigizois.net/I.M.paraklytoy/evergetinos/ng_katharsi.htm

Περί των «δοκούντων ορθοδοξείν» συντηρητικών - Iερομ.Θεοδωρητου

Όλοι μας γνωρίζομε ότι σήμερα, εκτός των οικουμενιστών υπάρχουν καί οι αντιοικουμενισταί, οι λεγόμενοι Παλαιοημερολογίται ή Ζηλωταί. Υπάρχει όμως καί μία τρίτη ομάδα, οι αυτοαποκαλούμενοι συντηρητικοί, τίτλος άγνωστος στην παράδοση της Εκκλησίας. Οι ανωτέρω θέλουν να πιστεύουν ότι αποτελούν μία τάξη μεταξύ των Οικουμενιστών καί των Ζηλωτών της Ορθοδοξίας, μία τάξη πού, όπως λένε τηρεί την βασιλικήν καί διακριτικήν οδόν, την αποφεύγουσα τά άκρα, ώς επικίνδυνα καί δαιμονικά.
Καθ' ημάς ο συντηρητικός, ο οπαδός αυτός της μεσότητος, ο αποφεύγων τα άκρα, τα όρια των οποίων αυτός καθορίζει, στην πραγματικότητα ακολουθεί αντιπαραδοσιακές πρακτικές και μεσότητες, οι οποίες τον καθιστούν αντιπαραδοσιακόν και όχι διακριτικόν, ως αυτός φαντάζεται! Και τούτο, διότι μεσότης εις τα θέματα ευσέβειας και πίστεως δεν υπάρχει. Ή είσαι ακόλουθος της ασεβείας, ή της ευσέβειας. Η Ορθοδοξία δεν είναι «κόθορνός» τις (Κόθορνος εκαλείτο παλαιά το φαρδύ υπόδημα των ηθοποιών, το οποίον ήτο κατάλληλον και διά τα δύο πόδια) δυναμένη να χωρέσει ασέβειαν και ευσέβειαν. Γι' αυτό και ο Άγ. Μάρκος ο Ευγενικός θα γράψει: «Ποτέ διά της μεσότητος δεν διορθώθηκαν τα εκκλησιαστικά πράγματα. Μεσότης αληθείας και ψεύδους ποτέ δεν υπάρχει» (P.G. 160, 1093).
Ο συντηρητικός, επίσης, δεν μπορεί να είναι παραδοσιακός, διότι ο τελευταίος τηρεί όλες τις παραδόσεις εξ ίσου, χωρίς να υποτιμά την Αγίαν Γραφήν. Ο παραδοσιακός δεν γίνεται κριτής των ιερών παραδόσεων, ώστε να τις ερμηνεύει υποκειμενικά, παραθεωρών την εν προκειμένω πατερικήν ερμηνείαν και θέσιν. Σέβεται την Ιεράν Παράδοσιν, ως αυτή εβιώθη υπό των Αγίων Πατέρων διαχρονικώς, χωρίς να γίνεται εκλεκτικός, να επιλέγει δηλαδή ότι τον συμφέρει, παραθεωρών τα λοιπά.
Μία τέτοια συμπεριφορά θα τον καθιστούσε όμοιον με τους ευσεβιστάς, οι οποίοι προσέχουν κατ' εξοχήν το ήθος, την ηθική, αδιαφορούντες για τα δόγματα και την σχετιζομένην με αυτά ομολογίαν εν καιρώ κακοδοξίας.
Τέτοιοι δυστυχώς είναι και όλοι οι οργανωσιακοί, οι οποίοι κινούν πάντα λίθον προκειμένου να υποστηρίξουν μίαν ηθικήν εντολήν του Ευαγγελίου, δεν κινούν όμως ούτε το δακτυλάκι τους, προκειμένου να ελέγξουν την κηρυττομένην κακοδοξίαν.
Είναι ολοφάνερο ότι η συμπεριφορά τους αυτή προκαλεί διαίρεσιν και διάσπασιν του θρησκευτικού βιώματος, το οποίον πρέπει να αγκαλιάζει εξ ίσου δόγμα και ήθος της Εκκλησίας, χωρίς προτιμήσεις και εκτιμήσεις υποκειμενικές.
Κατά το ορθόδοξο δέον, ο αγωνιζόμενος διά την πίστιν του κληρικός, δεν αδιαφορεί διά το μεταθετόν ή συνείσακτον και ο δημοσιογραφών διά τάς ηθικάς εκτροπάς, δεν σιωπά, ούτε καλύπτει τον κακοδοξούντα τυχόν ποιμένα του. Το του θείου Ιακώβου «Ο πταίσας εν ενί γέγονεν πάντων ένοχος» ενταύθα κυριολεκτείται, εξ ού και η μεγάλη προσοχή των Αγίων Πατέρων εν προκειμένω.
Και διά να έλθομε στα σημερινά και συγκεκριμένα. Πιστός πού αδιαφορεί για τις οικουμενιστικές δραστηριότητες του ποιμένος του, προσεχών μόνον και στενοχωρούμενος, όταν διαπίστωση ότι ψαλλιδίζει τα γένεια του, δεν είναι καλός πιστός.
Μοναχός ή κληρικός πού αγρυπνεί συχνά και μετά σχολαστικότητος τηρεί το Τυπικόν, αδιαφορών όμως διά το ποίον μνημονεύει ο ιερεύς ή ο επίσκοπος του, ομοιάζει μέ τόν διυλίζοντα τόν κώνωπα καί καταπίνοντα τήν κάμηλον...
Η Ορθοδοξία πρώτα θαυμάζεται διά την ορθή πίστη της και κατόπιν διά το ήθος της. Είναι χαρακτηριστική η ιστορία του αββά Αγάθωνος, ο οποίος ανέχθηκε να κατηγορηθεί ως κλέπτης και πόρνος, όχι όμως ως αιρετικός, διότι, ως είπε, «αυτό με χωρίζει από τον Θεόν».
Δυστυχώς αυτή η υποτίμησις του ομολογιακού χαρακτήρος της Ορθοδοξίας κορυφώθηκε με την αρχήν του εικοστού αιώνος, διά των θρησκευτικών αδελφοτήτων. Από την δεκαετία τού 1960 μέλη των ανωτέρω οργανώσεων κατέλαβον σιγά σιγά τάς ηγουμενίας ιερών Μονών του Άθωνος, με αποτέλεσμα να μεταφυτευθή η τακτική και ψυχολογία τους στον ιερό χώρο.
Με την ψήφο τους επηρεάζουν τις αποφάσεις της Ιεράς Κοινότητος, ώστε πάντα να είναι υπέρ των πατριαρχικών θέσεων, ματαιούντες ούτω και τις ελάχιστες περιπτώσεις δυναμικής παρουσίας του ιερού Τόπου στον αγώνα κατά του Οικουμενισμού.
Έτσι φτάσαμε στη σημερινή τραγωδία, ο μεν επίσκοπος του Αγίου Όρους, ο Οίκ. Πατριάρχης ν' αγκαλιάζη καί επαινεί τους αιρετικούς, οι δε Αγιορείται να τον ακολουθούν... μετά πάσης ευλάβειας, διώκοντας συγχρόνως τους αντιπατριαρχικούς Ζηλωτάς! Έχασαν, αλίμονο, τον στόχον, καί αντί να είναι «τω πνεύματι ζέοντες, τω Κυρίω δουλεύοντες», μόλις καί διατηρούν την θερμότητα του χλιαρού, διά την οποίαν ακριβώς καί θα τους εμέση ο Κύριος: «Ούτως ότι χλιαρός εί, καί ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματος μου». (Άπ. 3,16).
Οι αετοί όρνιθες καί οι λέοντες... γατούλες σαλονιού πού φοβούνται καί την σκιά τους, θέαμα πανευφρόσυνον για τους απανταχού γης οικουμενιστάς, πού χρόνια προσπαθούσαν να επιτύχουν αυτήν την μεταμόρφωσιν...
Ο φόβος τους όμως είναι αδικαιολόγητος με τα σημερινά δεδομένα. Η τυχόν ομολογία τους δεν θα τους στοίχιζε πολύ ούτε μαστίγωμα, ούτε φυλάκιση, ούτε εξορία σε απαράκλητες φυλακές, όπως συνέβαινε παλαιά.
Απλώς θα τους επιβληθεί ένας αφορισμός ή μία καθαίρεση, αμφότερα ανυπόστατα, καί ασφαλώς απομόνωση από αξιώματα καί φιέστες πού απολαμβάνουν άφθονα οι σημερινοί οπαδοί τού πατριάρχου.
Οι παλαιοί το είχαν γλέντι καί πάσχα να πάσχουν διά Χριστόν καί Ορθοδοξία. Σήμερα ο αγιορείτης, αντιθέτως, χαίρεται να διώκη τους συναδέλφους του Ζηλωτάς, με αποτέλεσμα να φθάσωμε στο απροσδιόριστο διά την πτώση του μόρφωμα της αδελφότητας τού Ευαγγελισμού (ίερομ. Χρυσοστόμου), γεγονός αξιοδάκρυτο από κάθε άποψη.
Η αδελφότης Ευαγγελισμού της Ι. Μονής Σιμωνόπετρας, αποτελεί ακαταμάχητον απόδειξιν εις το πού καταλήγει ο μοναχός πού θα συλληφθεί στο δίκτυ τής κενοδοξίας• θυσιάζει συλλήβδην όλες τις μοναχικές αρετές στο βωμό τού εγωισμού καί της προβολής, παρασύρων μαζί του καί άλλες ψυχές, διά τάς οποίας «Χριστός απέθανε»... Όταν δε θα απόκτηση κάποτε το ποθούμενον, με τρόμο θα διαπίστωση το μάταιον καί κατάκριτον του εγχειρήματος καί θα κλαύση πικρά για το τίμημα πού πρόσφερε διά την απόκτηση του.
Για την πνευματικήν πτώσιν της ανωτέρω αδελφότητος, βεβαίως το μέγιστον ποσοστόν ευθύνης φέρουν οι τα τού Άγ. Όρους διευθύνοντες, καθηγούμενοι και Γραμματεία, οι οποίοι δεν μπορούν να καταπιούν την «μπουκιά» πού λέγεται Ζηλωτισμός. Διακαής πόθος τους η εξάλειψις της παρουσίας των, ώστε η ομοιομορφία να ειρηνεύη την διαμαρτυρομένην συνείδησίν των, πού για ένα πινάκιον φιλοδοξίας καί σαρκικής αναπαύσεως, προδίδει τον ατίμητον μαργαρίτην της Ορθοδοξίας...
Αλλά δεν είναι μόνον η αδελφότης του Ευαγγελισμού πού δρα καί κινείται σαν να... προστατεύη την Ορθοδοξία από τους εχθρούς της...
Κορυφαίοι αντιπρόσωποι τού ιερού τόπου συχνάκις ομιλούν καί γράφουν, χωρίς καν να υποπτεύονται την τραγικότητα των ημερών μας, την αλλοίωση του Μοναχικού ήθους, την αδιαφορία για τις παραδόσεις, τον καλπασμόν της αιρέσεως εντός των Καθολικών των ιερών Μονών του Άθωνος! Στα γραπτά καί τις ομιλίες τους επισημαίνουν τον κίνδυνο από τα ναρκωτικά, την μαγείαν, τον σατανισμόν καί τέλος δειλά δειλά τον Οικουμενισμόν, αλλά χωρίς καμιά αναφορά στους πρωταγωνιστάς της αιρέσεως, τους οποίους ακολουθούν μετά πάσης υπακοής... Ούτε καν υποψιάζονται οι ανωτέρω Μοναχοί, ότι το Άγιον Όρος έπαψε να είναι άλας Ορθοδοξίας καί φως διά τους εν τω σκότει της αιρέσεως ευρισκομένους. Γι' αυτό καί γράφουν: «Το Άγιον Όρος πάντοτε ήταν η κιβωτός των ορθών δογμάτων, η έπαλξη, το κάστρο καί το θησαυροφυλάκιο των ιερών των θεοφόρων πατέρων παραδόσεων καί επιταγών...».
Στο παρελθόν, ναί, σήμερα όμως επιτρέπεται να το θεωρούμε έπαλξη καί κάστρο Ορθοδοξίας, όταν διά της σιγής του ενώπιον της αιρέσεως προδίδει την αποστολή του καί τους πιστούς πού το εμπιστεύονται; Άλλος αγιορείτης, πιο ειλικρινής, θα γράψη:
«Ενώ μέχρι πρότινος οι μοναχοί δέν γνώριζαν ποιος είναι ο πρωθυπουργός της Ελλάδος, σήμερα συχνά ξέρουν τι καιρό θα κάνει την ερχόμενη εβδομάδα στην Ευρώπη, πότε θα γίνει υποτίμηση της δραχμής, τι ανακοίνωσε χθες το CNN για τις τράπεζες κλωνοποιημένων εμβρύων καί τα σχετικά.
Οι αυλακωμένες όψεις, οι ηλιοκαμένες, τα παλιά κουρελιασμένα ράσα, οι κοκαλιασμένοι τραχείς μοναχοί παρέδωσαν την σκυτάλη σ' εμάς, τους σύγχρονους πολυπράγμονες, πολυλογούς, φλύαρους, κενούς, στρουμπουλούς μοναχούς, με το βαμβακιασμένο δέρμα, τα χρυσά γυαλάκια, τα terylen trevira ζωστικά, τα ατσαλάκωτα πρόσωπα, τα φυτευτά δόντια, την ασύλληπτη ενημέρωση, τα διαρκή χαμόγελα, τις κοινωνικές διαχύσεις, τις φιλοσοφικές συζητήσεις, την ελαφρότητα, τον σκορπισμό του νου καί την καλοταϊσμένη ύπαρξη.
Καί το χειρότερο! Σαν να μην ανησυχεί κανείς. Όλοι μιλούν για άνθηση του μοναχισμού, για πτυχιούχους καί μορφωμένους μοναχούς, για διαπρεπείς καί επισήμους επισκέπτες. Τα πιστοποιητικά της aγιότητος καί της σημειακής καί χαρισματικής παρουσίας, ποτέ δεν ήταν τόσο συχνά καί εύκολα σε έκδοση καί ποτέ δεν είχαν τόση σχέση με το ψέμα καί την ρηχότητα».
Εάν ο ανωτέρω αγιορείτης είχε συλλάβει καί το μέγεθος της συντελούμενης προδοσίας της πίστεως, ασφαλώς το πρώτο πού θα επεσήμαινε θα ήτο αυτό, καί κατόπιν θα ήρχοντο όλα τα άλλα.
Δυστυχώς καί η εν κόσμω Ακαδημαϊκή καί μη θεολογία, επιδρά αρνητικώς στην αγιορείτικη συνείδηση, λόγω των συχνών επαφών της με τους Αγιορείτας. Διότι όταν βλέπουν γνωστούς θεολόγους να αφιερώνουν τα έργα τους στον Οίκ. Πατριάρχην «ός αεί διατελεί τον λόγον της αληθείας ορθοτομών», σαν «δεξιός οιακοστρόφος της νοητής ολκάδος», πώς να μη κλονισθούν, όταν μάλιστα καί ο Γέροντας τους δεν τους στηρίζει;
Άλλος δέ κληρικός πολυγραφώτατος, προτιμών το μονοτονικό, τονίζει: «Η Γραφή λέγει: Χίλια έτη εν οφθαλμοίς σου ως η ημέρα η χθες. Εξ αυτού καί μόνο μπορεί να αντιληφθεί ο πιστός, πόσο μάταιο είναι ν' αγωνίζεται ο άνθρωπος καί μάλιστα φανατικά, για χρονικά ημερολόγια παλιά καί νέα γαντζωμένος από τυπικές διατάξεις»... Χαίρε βάθος αγνοίας...
Υπό τοιαύτας προϋποθέσεις παρουσίας Θεολογίας καί Μοναχισμού - διότι, δυστυχώς καί ο εκτός Άγιου Όρους Μοναχισμός κινείται στο αυτό μήκος κύματος - πώς είναι δυνατόν, πότε οι ιερείς τους προέβαλαν αντίσταση στα ενωτικά σχέδια τους;
«Ούτε φωνή, ούτε ακρόασις». Τους προβληματίζει μόνο σοβαρά, το αν πρέπει αι ευχαί της θείας Λειτουργίας να διαβάζονται μυστικώς ή όχι, γι' αυτό καί έχουν διχασθή, με αποτέλεσμα να γράφουν πολυσέλιδες απαντήσεις ο εις κατά του άλλου, προς μεγίστην ευχαρίστησιν τού κ. Χριστοδούλου...
Οι δε πιστοί, τα αείποτε θύματα, πιστεύουν ότι όλα πάνε καλά καί το μόνο πού θέλει θεραπεία είναι, κατά πώς λένε καί οι πνευματικοί του, η... ηγεσία των παλαιοημερολογιτών με τις πολλές παρατάξεις...
Την ίδια εικόνα παρουσιάζουν, δυστυχώς, καί οι Αγιορείται Μοναχοί με τους εν κόσμω, πιστούς, αφού αδιαμαρτύρητα ακολουθούν τους Γεροντάδες τους, οι οποίοι, κάτω από την πρόφασιν της υπακοής, τους έχουν κάνει άβουλα στρατιωτάκια...
Ιδιαίτερα στον καθένα καί σ' όλους μαζί στις συνάξεις, τους προσφέρουν το πνευματικό ναρκωτικό τους, ώστε όλη η αδελφότης να κινείται υπάκουα καί συντονισμένα, χωρίς παραφωνίες καί ανταρσίες...
Κάποια μέρα όμως πιστεύομεν ότι τα πράγματα θ' αλλάξουν καί η ορθόδοξος λεοντή των καθηγουμένων θα πέση, ώστε να φανή το αληθινό τους πρόσωπο...
Ήδη από το 1970 συνεχώς δείχνουν το αληθινό πρόσωπο τους με τους συνεχείς διωγμούς των Ζηλωτών πατέρων, όπου μάλιστα μετά περισσής υποκρισίας τους εμφανίζουν ως παρανόμους καί αντισυνταγματικούς.
Αυτό ακριβώς έγραψαν καί στο υπόμνημα πού επέδωσαν στον πρωθυπουργόν, κατά την πρόσφατον εκεί επίσκεψιν του, αναφορικώς προς την Ι. Μονήν Εσφιγμένου.
Ενώ ο πατριάρχης καί οι ίδιοι καραδοκούν καθιστάμενοι καί αντισυνταγματικοί αφού οι ιεροί Κανόνες αποτελούν καί νόμους του Κράτους ζητούν «σταθερά στήριξη της νομιμότητας καί περιφρούρησης του συνταγματικού πλαισίου του αγιορείτικου βίου».
Οι όντως παράνομοι από Κοινωνικής καί Νομικής θέσεως, ζητούν την πάταξιν της «παρανομίας» των Εσφιγμενιτών καί λοιπών Ζηλωτών! Όντως το άλας εμωράνθη! Γι' αυτό πιστεύομεν ότι θα «καταπατηθή» από βέβηλα πόδια ο Άθως, αφού έχασε πια την αλιστική του δύναμη...
Είναι πλέον ή βέβαιον, ότι οι Αγιορείται καθηγούμενοι, υπό την πίεσιν των γεγονότων, σύντομα θ' αναφωνήσουν προς τους προδομένους υποτακτικούς τους, τα λόγια των υποστρεψάντων ενωτικών εκ της Φλωρεντίας:
«Πεπράκαμεν (επωλήσαμε) την πίστιν ημών ανταλλάξαμεν τη ασεβεία την ευσέβειαν», προτιμήσαντες την δόξαν της εξουσίας καί την φιλίαν των ισχυρών...
Τέλος, λυπούμεθα διά την ενεργούμενη προσβολήν του Αγιορείτικου Μοναχισμού υπό των σημερινών ηγουμένων του. Η αντορθόδοξος πορεία τους, είναι αντίθετος προς την μακραίωνα ιστορία του ιερού τόπου, ιστορία γεμάτη από τα ηρωικά παλαίσματα ομολογίας μετά θυσίας καί αυτής της ζωής των αρνησικόσμων κατοίκων του.
Ομοιάζουν σαν ξένο σώμα στον Άθωνα. Ευτυχώς πού υπάρχει καί το ευγενές καί ηρωικόν λείμμα του Ζηλωτισμού, πού με την παρουσία του ξεπλένει το όνειδος καί την εντροπήν πού δημιουργεί η σημερινή ηγεσία του τόπου.

┼ Ι.Θ.Α.

http://orthodoxia.forumup.gr/viewtopic.php?t=24&mforum=orthodoxia

Η Ανάσταση του Χριστού, η ανάστασή μας

Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω, θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος.

.....Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επί μνήματος. Χριστός γαρ εγερθείς εκ
νεκρών απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο......

Κατηχητικός Λόγος Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Εορτή των εορτών και πανήγυρις πανηγύρεων ονομάζεται το Πάσχα.
Η Ανάσταση αποτελεί το κέντρο της πίστης και της λατρείας μας.
Θρίαμβος ζωής. Με την πτώση, η φθορά και ο θάνατος γίνονται μόνιμες καταστάσεις και γνώρισμα του πεσμένου ανθρώπου που ζει χωρίς ελπίδα και φως. Αιχμαλωτίζεται ο άνθρωπος στην κατάσταση αυτή και δεν υπάρχει δυνατότητα απεγκλωβισμού του. Κυριαρχεί σε μία ολόκληρη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας ο πόνος, η φθορά και ο θάνατος. Θάνατος σωματικός και πνευματικός. Κυρίαρχος ο Άδης και η νέκρωση. Και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου εξαπέστειλε ο Θεός τον Υιόν αυτού... Η ελπίδα έρχεται στον άνθρωπο και στον κόσμο ολόκληρο με την Σάρκωση και την παρουσία του Υιού και Λόγου στον κόσμο. Εν τόπω και εν χρόνω. Ταπεινούται και γίνεται ο Τέλειος Θεός, τέλειος άνθρωπος σε όλα, εκτός της αμαρτίας. Και γίνεται άνθρωπος από αγάπη και μόνο. Σταυρώνεται και
πεθαίνει πάνω στο Σταυρό πραγματικά. Η ταφή γίνεται "ως έθος εστίν τοις
Ιουδαίοις". Στον τάφο υπάρχει η απόλυτη κυριαρχία και εξουσία του θανάτου.
Όμως ο τάφος του Χριστού είναι διαφορετικός. Έγινε πηγή νέας ζωής και ελπίδας. Χαρά και ελπίδα πηγάζουν από τον κενό τάφο του Χριστού. Δεν ήταν δυνατόν να κρατήσει ο Άδης τον αρχηγό της ζωής. Ο Κύριος αναστήθηκε εσφραγισμένου του μνήματος. Η μεγάλη πέτρα του μνήματος "αποκεκύλισται" όχι για να βγει από τον τάφο ο Αναστημένος Σωτήρας και Κύριος αλλά για να βεβαιωθούν οι μυροφόρες γυναίκες ότι ο τάφος είναι άδειος και τα εντάφια σπάργανα είναι "χωρίς εντετυλιγμένα εις ένα τόπον". Πολύ σωστά η Εκκλησία μας προβάλλει ως σωστή θεολογικά την εικόνα της Αναστάσεως, σε δύο τύπους, όχι αυτή της δυτικής τέχνης και τεχνοτροπίας όπου ο Χριστός παρουσιάζεται πάνω από τον τάφο με μία σημαία. Η ορθόδοξη εικόνα ιστορείται είτε με το Χριστό στον Άδη νικητή όπου τραβάει τον Αδάμ και την Εύα (τους γενάρχες) από το θάνατο και τη φθορά είτε τον άγγελο να δείχνει τον άδειο τάφο στις μυροφόρες και να λέει: "ηγέρθη ουκ έστιν ώδε. Ίδε ο τόπος όπου έθηκαν αυτόν...". Και η ανάσταση αυτή είναι μία νέα αρχή στην ανθρώπινη ιστορία και τον κόσμο ολόκληρο. Ο Χριστός έγινε η "απαρχή των κεκοιμημένων" όπως καταλήγει ο Κατηχητικός λόγος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Δώρισε με την Ανάστασή Του νέα ζωή και ελπίδα στον άνθρωπο. Είναι η Ανάσταση του Χριστού κορυφαίο γεγονός στην ανθρώπινη ιστορία γιατί κατήσχυνε τον Άδη, κατήργησε το θάνατο και καταπάτησε το διάβολο που μέχρι τότε κυριαρχούσαν και εξουσίαζαν την ανθρώπινη ύπαρξη. Και γι αυτό ονομάζουν τον Ζωοδόχο Τάφο του Χριστού "εργαστήριο αναστάσεως" οι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Με την Ανάσταση του Σωτήρα μας όλα αλλάζουν. Τίποτα δεν είναι ίδιο. Ο άνθρωπος και ο κόσμος αναδημιουργούνται. Η κτίση όλη ζει θεολογικά την όγδοη ημέρα της Δημιουργίας. Η ελπίδα και η παρηγοριά είναι γνωρίσματα του ανθρώπου και πάλι. Χαρίζονται σε μας τους ανθρώπους οι χαμένες δυνατότητες σωτηρίας και γκρεμίζεται ο φραγμός που υπήρχε ανάμεσα στο Δημιουργό και μας. Ο Άδης και ο θάνατος δεν είναι πια οι φοβεροί και ανίκητοι εχθροί του ανθρώπου. Ο διάβολος δεν είναι πια ο δυνάστης και ο εξουσιαστής. Όλα αλλάζουν. Τίποτα δεν είναι όπως πριν. Δεν υπάρχει στην ανθρώπινη ιστορία πιο θαυμαστό και πιο χαρμόσυνο γεγονός. Και δεν υπάρχει και μεγαλύτερη αγάπη από την αγάπη του Θεού. Η Ανάσταση του Χριστού είναι το κορυφαίο γεγονός στην ανθρωπότητα και το
επισφράγισμα της Θείας Οικονομίας. Ο Χριστός κατήλθε εν τοις κατωτάτοις της γης και συνέτριψε μοχλούς αιωνίους. Και γι αυτό "θανάτου γαρ θάνατος ο θάνατος αυτού γέγονεν " αναφέρει ο ιερός Χρυσόστομος χαρακτηριστικά. Και στον Κατηχητικό Λόγο του μεγάλου αυτού Πατέρα της Εκκλησίας μας ο οποίος διαβάζεται μετά την Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία, λίγο πριν κοινωνήσουν οι πιστοί, αναφέρεται με θαυμάσιο τρόπο στην κάθοδο του Χριστού στον Άδη. "Κατήλθε μέχρις Άδου ταμείων" ο Σωτήρας μας για να γεμίσει τα πάντα με τη δόξα Του. Να φωτίσει τα πάντα με το φως Του. Να δωρίσει σωτηρία σε όλους. Στους νεκρούς στον Άδη, στους επί γης, σε όλους τους ανθρώπους. Και όλα τα παραπάνω τα περιγράφει ο υμνωδός σε ένα υπέροχο τροπάριο: "Ίνα σου της δόξης τα πάντα πληρώσεις, καταπεφοίτηκας εν κατωτάτοις τοις γης....και ταφείς φθαρέντα με καινοποιείς φιλάνθρωπε". Μόνο ο Χριστός μπορεί να χαρίσει ζωή, αιωνιότητα και αφθαρσία στον άνθρωπο. Και αν η Εκκλησία μας εορτάζει με τόση λαμπρότητα το υπερφυσικό γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας το κάνει για να μας τονίσει ότι η Ανάσταση του Χριστού μας δίνει τη δυνατότητα της δικής μας αναστάσεως. Η Ανάσταση του Σωτήρα μας μας χαρίζει τη χαμένη αιωνιότητα.
Η Ανάσταση Του είναι δική μας ανάσταση και σωτηρία. Μετά την Ανάσταση
δεν είμαστε πια όπως "οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα". Δωρίζεται σε μας
ελπίδα ζωντανή και σίγουρη. Το φως της αναστάσεως φωτίζει πια τον άνθρωπο παντοτινά. Είναι το αιώνιο Φως της Θεότητας. Είναι το κορυφαίο γεγονός στην πίστη μας. Είναι ο θρίαμβος της πραγματικής ζωής. Το επισφράγισμα στη διδασκαλία Του. Και γι αυτό δεν είναι τυχαία τα λόγια του αποστόλου Παύλου "..ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία η πίστις, κενόν δε και το κήρυγμα ημών...". Αυτό λοιπόν το κήρυγμα και η διδασκαλία των Αποστόλων, των Πατέρων, των αγίων και των ασκητών της πίστης μας τόσους αιώνες έχει ένα κεντρικό νόημα. Την Ανάσταση του Κυρίου. Και έχει ένα και μόνο σκοπό. Τη μετοχή μας στο Θείο αυτό και θαυμαστό γεγονός της αναστάσεως που είναι και δική μας ανάσταση. Ανάσταση του πεσμένου ανθρώπου. Γιατί μόνο ο Χριστός μπορεί να δώσει ζωή μέσα από τον τάφο. Ο Θεάνθρωπος Κύριος παρέλαβε το ανθρώπινο σώμα με την Γέννησή Του και το θέωσε με την Ανάστασή Του. Είναι και παραμένει στους Ουρανούς τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Και δείχνει σε μας το δρόμο τον αληθινό και την πραγματική διάσταση και αξία της ζωής. Το γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου είναι παντοτινό. Είναι αιώνιο. Η Ανάσταση του Κυρίου είναι το πλέον θαυμαστό και χαρμόσυνο γεγονός: "Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος". Και γι αυτό η Εκκλησία μας ζει Αναστάσιμα. Η κάθε Κυριακή είναι αφιερωμένη στην Ανάσταση του Κυρίου. Κάθε Κυριακή η Εκκλησία έχει ένα μικρό Πάσχα και η υμνολογία είναι αναστάσιμη. Η Εκκλησία στην Αναστάσιμη Θεία Λειτουργία μας καλεί με τον Κατηχητικό Λόγο να "απολαύσομε πάντες του συμποσίου της πίστεως". "Η τράπεζα γέμει... μηδείς εξέλθει πεινών". Μας καλεί να κοινωνήσουμε. Να λάβουμε Σώμα και Αίμα Χριστού. Το Πάσχα και κάθε Κυριακή η εκκλησία μας προτρέπει σε ένωση με τον Σωτήρα Χριστό ο οποίος είναι ο "ανιστών τους νεκρούς". Η σωτηρία μας προέρχεται από την Ανάσταση του Χριστού και την μετά πίστεως και αγάπης συχνή μετοχή μας στη Θεία κοινωνία.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ - ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

Θεμέλιο της Ορθοδοξίας είναι η εμπειρία της θεώσεως!

1. Στην κατηγορία, που διατυπώνουν όσοι δέχτηκαν την αλλαγή του ημερολογίου σε βάρος όσων έμειναν πιστοί σ’ αυτό, ότι δηλαδή έπρεπε να προσχωρήσουν κι’ αυτοί στην Εκκλησία του Νέου ημερολογίου, οι τελευταίοι απαντούν, ότι δεν μπορούν να έχουν «κοινωνία» με τους αιρετικούς Πατριάρχες και άλλους αιρετικούς επισκόπους τους. Τίθεται επομένως ένα πρόβλημα:

Πως μπορεί μέσα στην Εκκλησία να κρύβονται άνθρωποι, και μάλιστα επίσκοποι, που να μην είναι κήρυκες της αλήθειάς της, που είναι η Ορθόδοξη πίστη; Πώς είναι δυνατό δηλ. να υπάρχουν μέσα στην Εκκλησία επίσκοποι αιρετικοί; Και ποιες είναι οι συνέπειες σε μια τέτοια περίπτωση για την Εκκλησία; Τα δύο αυτά ερωτήματα είναι πολύ σημαντικά θέματα, που πρέπει να μας απασχολήσουν.

2. Η βάση της Ορθόδοξης εκκλησιολογίας είναι τα όσα γράφει ο Απ. Παύλος στους Κορίνθιους. Εκεί διαβάζουμε, ότι ο ίδιος ο Θεός ορίζει το ποιοι είναι μέλη της Εκκλησίας. Απαριθμεί στην κορυφή τους Αποστόλους. Στη συνέχεια τους Προφήτες. Τελευταίους τοποθετεί τα «γένη γλωσσών». Αυτοί είναι όσοι έχουν αποκτήσει την «νοερά προσευχή».

Τα πρόσωπα αυτά, κατά τον Απ. Παύλο, είναι τα μέλη της Εκκλησίας. Είναι οι «εμπειρίαν έχοντες». Όσοι δηλαδή αξιώθηκαν να φτάσουν στη «θεωρία του Θεού», στο να βλέπουν την «δόξα» Του, που είναι η θεότητά Του. «Θεωρία του Θεού» είναι η «θέωση» και ο «φωτισμός». Από τα μέλη αυτά, που ο Θεός τοποθετεί στην Εκκλησία, στη «θέωση» είναι μόνο οι Απόστολοι και οι Προφήτες. Οι λοιποί είναι στο στάδιο του «φωτισμού».

3. Ο Απ. Παύλος αναφέρει δύο ακόμη κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί δεν είναι μέλη της Εκκλησίας . Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Πρέπει να δούμε ποιοι είναι αυτοί, γιατί ίσως για πολλούς από μας μπορεί να είναι ο καθρέπτης μας!

Είναι οι «ιδιώτες» και οι άπιστοι» .

«Ιδιώτες» στην αρχαία Εκκλησία ήταν, όσοι είχαν ζητήσει να γίνουν μέλη της Εκκλησίας, είχαν διανύσει με επιτυχία το στάδιο της «καθάρσεως» και φτάσει στα πρόθυρα του «φωτισμού». Είχαν βαπτιστεί, αλλά δεν είχαν ακόμη αποκτήσει τη «νοερά προσευχή».

Οι «άπιστοι» ήταν οι άνθρωποι, που δεν είχαν ακόμη ζητήσει να γίνουν μέλη της Εκκλησίας.

4. Θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας, ότι η διαδικασία που ακολουθούσε η Εκκλησία στους πρώτους αιώνες για να κατατάξει κάποιον στα μέλη της, με κάθε δυνατή συντομία, ήταν η εξής:

Όταν κάποιος «άπιστος» πίστευε στο Χριστό κι’ ήθελε να γίνει μέλος της Εκκλησίας, εκδήλωνε την απόφασή του αυτή στον τοπικό επίσκοπο. Ο επίσκοπος τον έγραφε στον ειδικό κατάλογο, των «κατηχουμένων». Από τότε εθεωρείτο «πιστός» και ονομάζονταν «χριστιανός». O επίσκοπος τον ανέθετε σε «έμπειρο» πνευματικό πατέρα, τον «εξορκιστή», για να τον καθοδηγεί στο να διανύσει με επιτυχία το στάδιο της «κάθαρσης». Η «κάθαρση» είναι στάδιο «μετάνοιας». Αυτό ήταν η «αρχή της μετάνοιας», η οποία είναι απαραίτητη σε κάθε άνθρωπο που ποθεί τη σωτηρία του.

Όταν ο πιστός τέλειωνε το στάδιο αυτό, ο επίσκοπος προχωρούσε στο βάπτισμά του. Το βάπτισμα γίνεται πάντα στην Εκκλησία «εις άφεσιν αμαρτιών». Με αυτό καταργούνται τα αποτελέσματα της παρακοής των Πρωτοπλάστων, που είναι ο θάνατος, σωματικός και πνευματικός. Με το βάπτισμα αυτό, που είναι «βάπτισμα ύδατος», βάπτιζε τους ανθρώπους ο ίδιος ο Κύριος. Με το ίδιο βάπτισμα παρήγγειλε τους μαθητές Του να βαπτίζουν τους ανθρώπους στα έθνη. Οι «ιδιώτες» έφταναν μέχρι αυτό το σημείο. Έφταναν δηλαδή μέχρι το βάπτισμα, από το οποίο έπαιρναν την άφεση των αμαρτιών τους. Δεν προχωρούσαν στο «χρίσμα», που προϋπόθετε την έλευση του Αγίου Πνεύματος στον βαπτισθέντα.

5. Η Αγία Γραφή όμως μιλάει και για κάποιο άλλο βάπτισμα. Μ’ αυτό ο Χριστός θα βάπτιζε τους πιστεύοντες σ’ Αυτόν. Ονομάζεται «βάπτισμα Πνεύματος», ή «βάπτισμα πυρός». Ποιο είναι αυτό; Είναι αυτό που έλαβαν οι άγιοι Απόστολοι την μέρα της Πεντηκοστής. Τότε, που κατήλθε το Πνεύμα το Άγιο, ως «πύρινες γλώσσες», και η καθεμιά «εκάθισεν εφ’ ένα έκαστον αυτών (= των Μαθητών) και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος αγίου».

Το «μυστήριο της Πεντηκοστής» επαναλαμβάνεται κάθε φορά, που ένας πιστός δέχεται το Άγιο Πνεύμα στην καρδιά του. Εκεί μέσα στην καρδιά το Άγιο Πνεύμα αρχίζει να προσεύχεται «στεναγμοίς αλαλήτοις». Μαζί με το Άγιο Πνεύμα προσεύχεται κι’ η καρδιά του πιστού «αδιαλείπτως». Είναι αυτό που λέμε «νοερά»,ή «καρδιακή προσευχή». Αυτό είναι το τελευταίο σκαλοπάτι στη κλίμακα του «φωτισμού». Από εκεί και πέρα, πρέπει ο πιστός ν’ ανέλθει όλα τα άλλα σκαλοπάτια, κι’ αν θέλει ο Θεός, να φτάσει και στη θέωση.

Στην αρχαία Εκκλησία οι πιστοί, δέχονταν την επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος, συνήθως μετά το βάπτισμά τους. Το Άγιο Πνεύμα ερχόμενο στον πιστό, τον «χρίει». Αυτό, είναι το «βάπτισμα Πνεύματος» κι’ αποτελεί το γνωστό μυστήριο του «χρίσματος». Γι’ αυτό, το μυστήριο αυτό είναι «σφραγίς δωρεάς Πνεύματος αγίου». Αυτό είναι η σφραγίδα του Χριστού. Κι’ όποιος έχει την σφραγίδα του Χριστού, δεν παίρνει την σφραγίδα του Αντιχρίστου, σ’ όσες διώξεις κι’ αν υποβληθεί! Έτσι, ο πιστός αποκτά τη θεία Χάρη και τα χαρίσματά της. Τότε μόνο γίνεται σώμα Χριστού και ναός του Αγίου Πνεύματος.

Αισθητό σημείο της ελεύσεως του Αγίου Πνεύματος στον πιστό είναι η «νοερά προσευχή». Κατά τον άγιο Γρηγόριο Σιναϊτη η προσευχή αυτή είναι «η μυστική του νοός ιερουργία». Πολύ ορθά τονίζει ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος, όταν γράφει:

« εκείνος που αποκτά το χάρισμα της νοεράς προσευχής αισθάνεται την ενέργεια της Χάριτος μέσα του, η οποία γίνεται καθαρτική, φωτιστική, μυστική. Αυτή είναι η εσωτερική ιερωσύνη και η εσωτερική θεία Λειτουργία. Όσοι φθάνουν σ’ αυτήν την κατάσταση είναι ιερείς. Ιερατείο αληθινό είναι η καρδιά που ενεργείται υπό του Πνεύματος χωρίς λογισμούς».

Έτσι γίνονταν στην αρχαία Εκκλησία ένας πιστός «βασίλειον ιεράτευμα» , μέλος της Εκκλησίας. Όταν λέμε, ότι ένας πιστός αποτελεί «βασίλειο ιεράτευμα» εννοούμε, ότι έχει «χειροτονηθεί» απ’ ευθείας απ’ το Θεό κι’ έχει τη Χάρη Του. Είναι «άνωθεν» «κληρικός». Όλα δηλαδή τα μέλη της Εκκλησίας, που είναι οι «εμπειρίαν έχοντες», είναι κληρικοί. Αντίθετα, οι «ιδιώτες», επειδή δεν ανήκουν στο «βασίλειο ιεράτευμα», είναι «λαϊκοί». Ο π. Ιω. Ρωμανίδης το τονίζει ιδιαίτερα αυτό. Λέει ότι  «λαϊκός είναι εκείνος ο οποίος έχει μεν βαπτισθή, αλλά δεν έχει ακόμα κληθή άνωθεν, ώστε να γίνη βασίλειον ιεράτευμα, δηλ. κληρικός. Ως κληρικός εθεωρείτο ο θεόκλητος, εκείνος που είχε δεχθή στην καρδιά του την επίσκεψη του Αγίου Πνεύματος και που το Πνεύμα είχε αρχίσει να προσεύχεται μέσα του».

Αυτό σημαίνει, ότι στην Εκκλησία των πρώτων χριστιανών υπήρχε η αντίληψη ότι υπάρχουν δύο είδη «ιερωσύνης», η μάλλον η μία ιερωσύνη έχει δύο όψεις:

Μία, η «άνωθεν», που μπορούμε να την ονομάσουμε «πνευματική» ιερωσύνη, προερχόμενη από το Θεό, ο οποίος χειροτονεί όλα τα μέλη της Εκκλησίας, άνδρες και γυναίκες. Πνευματική ιερωσύνη έχουν μόνο όσοι έφτασαν στο «φωτισμό» ή στη «θέωση» και είναι πραγματικοί κληρικοί, σε αντίθεση με τους «ιδιώτες» και «άπιστους», που είναι «λαϊκοί».

Και, μία δεύτερη «ιερωσύνη», την οποία θα μπορούσαμε ίσως να ονομάσουμε «τελεστική», επειδή σ’ αυτή δίνεται η εξουσία να «ενεργεί» τα μυστήρια, προπαντός της Θείας Ευχαριστίας, κι’ αποτελεί το μυστήριο της «ιερωσύνης» της Εκκλησίας. Η δεύτερη αυτή «ιερωσύνη» προϋποθέτει την πρώτη. Με την «άνωθεν» ιερωσύνη δεν έχει την εξουσία της Εκκλησίας να «ιερουργεί» κανείς.

Οι Φράγκοι, εξ αιτίας του Αυγουστίνου, δεν δέχτηκαν αυτή την Παράδοση της Εκκλησίας. Πιστεύουν ότι όλοι όσοι είναι βαπτισμένοι έχουν «γενική» ιερωσύνη, οι δε χειροτονημένοι κληρικοί έχουν «ειδική». Οι διακρίσεις αυτές είναι ξένες από την Ορθόδοξη Παράδοση. Αυτή όμως η κακόδοξη Παράδοση επικρατεί σήμερα στην Νεοημερολογίτικη Εκκλησία!

6. «Θέωση» σημαίνει Θεοπτία. Θεοπτία σημαίνει, ότι κάποιος βλέπει το Θεό. Δεν βλέπει την ουσία Του. Βλέπει μόνο τη θεία «δόξα» Του. Αυτό τον καθιστά μέλος της Εκκλησίας, τοποθετημένο από τον Θεό στην κορυφή της κλίμακας των μελών της Εκκλησίας.

Ο π. Ιω. Ρωμανίδης παρατηρεί σχετικά:

« Όποτε εμφανίζεται ο Χριστός μετά την Ανάστασί Του, εμφανίζεται μέσα σε δόξα. Και αυτή ακριβώς η εμπειρία, που αποκτά κανείς, όταν βλέπει τον Χριστό εν δόξη, τον καθιστά αυτομάτως είτε απόστολον, είτε προφήτην».

Αυτή τη «δόξα» του Θεού είδε ο Απ. Παύλος, όταν «ηρπάγη εις τον παράδεισον και ήκουσεν άρρητα ρήματα, α ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι».

Ο Απ. Παύλος έμαθε τα απόρρητα μυστήρια της θεολογίας από τη θεία εμπειρία του, όταν «ηρπάγη» στον παράδεισο. Ο Κύριος είπε στους μαθητές Του «υμίν δέδοται γνώναι τα μυστήρια της βασιλείας του Θεού, τοις δε λοιποίς εν παραβολαίς, ίνα βλέποντες μη βλέπωσι και ακούοντες μη συνιώσι».

Κατά τον ίδιο τρόπο έμαθαν τα «μυστήρια της βασιλείας των ουρανών» και οι λοιποί απόστολοι και οι Προφήτες . Όλοι οι άγιοι, επειδή είχαν την ίδια αυτή εμπειρία απ’ τη θέωση, γνώριζαν τα ίδια «μυστήρια της βασιλείας». Συνεπώς όλοι δίδασκαν τα ίδια πράγματα. Γι’ αυτό οι άγιοι, σε θέματα θείας εμπειρίας τους, δεν κάνουν δογματικά λάθη.

Όλα αυτά τα πράγματα σε μας σήμερα φαίνονται κάπως παράξενα. ΄Εμείς σήμερα δεν μπορούμε να καταλάβουμε τη διδασκαλία, ότι είναι δυνατό να υπάρχουν στην Εκκλησία επίσκοποι(οι οποίοι φυσικά δεν «τελούν» μυστήρια), που δεν έχουν ποτέ χειροτονηθεί από ανθρώπους, παρά μόνο από το Θεό. Όμως, την αντίληψη αυτή την συναντάμε σε πολλούς Πατέρες. Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος π.χ. αναφέρει, ότι ο πνευματικός πατέρας του, ο μοναχός Συμεών ο Ευλαβής, δεν είχε λάβει ποτέ «χειροτονία παρ’ ανθρώπων, αλλά χειρί Θεού».

Ο π. Ιω. Ρωμανίδης, αναφερόμενος στο θέμα αυτό, παρατηρεί:

« Έχει γίνει αποδεκτό πλέον ότι αυτά που γράφει ο άγος Διονύσιος Αρεοπαγίτης, για τους τότε επισκόπους, δεν απέχουν από την πραγματικότητα. Δηλαδή, όπως ο προφήτης του Απ. Παύλου είναι εκείνος που έχει φθάσει στη θέωση, έτσι και για τον Διονύσιο Αρεοπαγίτη επίσκοπος είναι εκείνος, που έχει φθάσει στη θέωση. Από αυτούς μάλιστα τους προφήτας του Απ. Παύλου προήλθαν οι τότε επίσκοποι της Εκκλησίας. Ο άγιος Νικήτας Στηθάτος μας πληροφορεί ότι υπάρχουν άνθρωποι, που έχουν χειροτονηθεί κατ’ ευθείαν επίσκοποι από τον ίδιο το Θεό, αν και από τους ανθρώπους δεν αναγνωρίζονται ως επίσκοποι. Όμως, είναι επίσκοποι. Δηλαδή, έχουν πνευματική εξουσία «επισκόπου».

Ο δε Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος επισημαίνει ότι «υπάρχουν δύο επιθέσεις χειρών. Η μία είναι ανθρώπινη, δηλ. «εξ ανθρώπων», και η άλλη θεϊκή, δηλ. από το άγιο Πνεύμα». Και όπως τονίζει αλλού ο ίδιος, « η πνευματική ιερωσύνη είναι εκείνη, που θα περάση στον άλλον αιώνα, στην βασιλεία των Ουρανών».

7. Σε κάθε τοπική Εκκλησία τους, πρώτους αιώνες, υπήρχαν πολλοί Προφήτες, που είχαν την «άνωθεν» χειροτονία. ΄Οντως ευλογημένη εποχή. Στην Κόρινθο π.χ. πρέπει να υπήρχαν τουλάχιστον πέντε Προφήτες. Ήταν δηλαδή επίσκοποι, χωρίς όμως να ασκούν τα καθήκοντα της «μυστηριακής» ιερωσύνης. Αυτά τα ασκούσε μόνο ένας Προφήτης, στον οποίο ανέθεταν οι άλλοι Προφήτες «να ενεργεί» το έργο αυτό. Η εκλογή αυτή είναι η «χειροτονία»! Αυτό, που εμείς σήμερα λέμε «χειροτονία», τότε το έλεγαν «χειροθεσία». Έχει σημασία, ότι την εκλογή ενός Προφήτη για να ενεργεί τα της μυστηριακής ιερωσύνης, δηλ, τη «χειροτονία» του επισκόπου, την αποφάσιζαν οι άλλοι Προφήτες, οι συνθεούμενοι. Αυτό είναι ευνόητο, γιατί μόνο ένας θεούμενος γνωρίζει ποιοι άλλοι έφτασαν στη θέωση ή το φωτισμό. Και η αρχαία Εκκλησία πρόσεχε πολύ το ζήτημα αυτό. Ήθελε η «κατ’ άνθρωπον» χειροτονία επισκόπου να γίνεται μόνο σε θεουμένους, τους «Προφήτες». Μόνο αυτοί γνώριζαν «τα μυστήρια της βασιλείας των Ουρανών», δηλ. τα αληθινά δόγματα της θεολογίας. Για τους θεουμένους το δόγμα ήταν βίωμά τους.

Αυτό σημαίνει, ότι παλαιά ο επίσκοπος, ως θεούμενος, ήταν ο «τρόπων μέτοχος» των Αποστόλων. Ως χειροτονούμενος δε από ανθρώπους για μια επισκοπή, ήταν και ο «θρόνων διάδοχος». Αυτό είναι η λεγόμενη «Αποστολική Διαδοχή».΄Όταν δεν υπάρχουν τα δύο αυτά στοιχεία, προπαντός το πρώτο, η «μετοχή» στους «τρόπους», αλλά και η κανονική διαδοχή στους «θρόνους» των Αποστόλων», δεν υπάρχει Αποστολική Διαδοχή! Διακόπτεται, με ό,τι συνεπάγεται η ανυπαρξία του Αγίου Πνεύματος σ’ όποιον εμφανίζεται ως επίσκοπος, ο οποίος τότε, στην πραγματικότητα, είναι «ψευδεπίσκοπος»!

8. Για να γίνει κάποιος μέλος της Εκκλησίας, για να φτάσει ένας πιστός σε κατάσταση «θεωρίας», δηλ. στο «φωτισμό», ή στη «θέωση», πρέπει να θεραπεύσει «το πεπτωκός μέρος της ψυχής» του. Η μέθοδος αυτής της θεραπείας είναι «ασκητική». Δηλαδή, με την άσκηση στην «εν Χριστώ» ζωή, ο πιστός διαβαίνει τα στάδια της τελειότητας, που είναι η «κάθαρση», ο «φωτισμός» και η «θέωση».

Η «ασκητική» κυριαρχούσε στη ζωή της Εκκλησίας των πρώτων χριστιανών. Μετά την παύση των διωγμών το 313 μ.Χ., η ασκητική ζωή στις ενορίες άρχισε να εκλείπει. Γι’ αυτό ορισμένοι θεούμενοι φεύγουν στις ερήμους, που είναι το ενδιαίτημα του διαβόλου. Τους ακολουθούν, όσοι θέλουν να πετύχουν τη θεραπεία τους. Έτσι, γεννήθηκε ο λεγόμενος «αναχωρητισμός», δηλ. ο ησυχαστικός μοναχισμός. Στο μοναχισμό βρήκε καταφύγιο και διασώθηκε η «ασκητική», που είναι η πεμπτουσία της Ορθοδοξίας.

Η μείωση του αριθμού των Προφητών σε συνδυασμό με την εξάπλωση του χριστιανισμού είχαν σαν αποτέλεσμα να εκλέγονται επίσκοποι και πιστοί, που ήταν στο στάδιο του «φωτισμού».Μέχρι τότε πιστοί που βρίσκονταν στο στάδιο του «φωτισμού» εκλέγονταν ιερείς. Όσοι ήταν στο στάδιο του «φωτισμού», δεν είχαν καταστήσει βίωμά τους τα δόγματα. Γι’ αυτό ο υποψήφιος επίσκοπος, στην περίπτωση αυτή, υποχρεωνόταν, κατά την «χειροθεσία» του, να διαβάζει ομολογία της πίστεώς του, τον λεγόμενο «λίβελο ορθής πίστεως». Αυτό διατηρείται μέχρι σήμερα στις χειροτονίες επισκόπων του Παλαιού ημερολογίου. Δεν τηρείται όμως στις χειροτονίες του Νέου, μάλλον σκόπιμα!

9. Πρόβλημα στην Εκκλησία άρχισε να δημιουργείται μεταγενέστερα, όταν άρχισαν να γίνονται Επίσκοποι, άτομα, που την εποχή των πρώτων χριστιανών θα ήταν «ιδιώτες», ή «άπιστοι»! Δεν είχαν δηλαδή, την «άνωθεν» χειροτονία. Δεν ήταν «κληρικοί», «χειροτονημένοι» από το Θεό. Ήταν «λαϊκοί», γιατί δεν είχαν λάβει το Άγιο Πνεύμα. Αυτούς τους «κληρικούς», που έλαβαν χειροτονία μόνο από ανθρώπους, ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος, τους αποκαλεί «κλέπτες και ληστές»! Γιατί θεωρεί, ότι δεν τους έχει χειροτονήσει ο Θεός, για να καταστούν Προφήτες.

Ίσως γι’ αυτούς, που κάνουν τον Προφήτη, είπε ο Κύριος τα φοβερά εκείνα λόγια:
«Πολλοί ερούσι μοι εν εκείνη τη ημέρα. Κύριε, Κύριε, ου τω σω ονόματι προεφητεύσαμε; Και τότε ομολογήσω αυτοίς ότι ουδέποτε έγνων υμάς. Αποχωρείτε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν»

α. Αυτός είναι και ο λόγος που εμφανίστηκαν στη ζωή της Εκκλησίας οι αιρέσεις. Το ότι δηλ. εχειροθετούντο επίσκοποι, άτομα, που ποτέ δεν απέκτησαν την εμπειρία του «φωτισμού» και της «θέωσης», ώστε να έχουν ως βίωμά τους τα δόγματα της Εκκλησίας. Αιρετικός δεν είναι μόνο εκείνος, που εισάγει νέα δόγματα στην Εκκλησία, αλλά και όποιος δεν έχει φτάσει στο «φωτισμό» ή στη «θέωση». Όποιος δηλαδή, δεν είναι μέλος της Εκκλησίας. Αυτός δεν είναι Ορθόδοξος!

Έτσι η διαμάχη στην Εκκλησία κατέληξε επί αιώνες να είναι, το αν οι επίσκοποί της θα έπρεπε προηγουμένως να έχουν την «άνωθεν» χειροτονία, ή όχι.

Σήμερα η διαμάχη αυτή εξέλιπε, γιατί επεκράτησε η δεύτερη άποψη, ότι δηλ. δεν είναι αναγκαίο οι επίσκοποι να έχουν προηγουμένως λάβει την «άνωθεν» χειροτονία! Αρκεί, το ότι έχει λάβει το «χρίσμα» του εκάστοτε Αρχιεπισκόπου, για να γίνει κάποιος δεσπότης! Αυτή είναι και η αιτία του καταντήματός τους!

« Στο πρόσωπο του αγίου Συμεών, γράφει ο π. Ιω. Ρωμανίδης, μπορεί κανείς να διακρίνει καθαρά την αιωνόβια σύγκρουση μεταξύ της αποστολικής παραδόσεως διαγνώσεως - θεραπείας και όσων εκφυλίζουν την σωτηρία σε πίστη και εμπιστοσύνη στα δόγματα και στις αξιομισθίες των καλών έργων και της ηθικής».

Ο άγιος Συμεών μάλιστα χαρακτήρισε ως αίρεση την άποψη μερικών, που έλεγαν, πως το να αγωνίζεται ένας πιστός να φτάσει στο «φωτισμό» ή τη «θέωση», δεν είναι απαραίτητο για τη σωτηρία του ανθρώπου, γιατί τάχα αυτό αφορούσε μόνο τους πρώτους χριστιανούς! Έκανε πολλούς αγώνες, για την καταπολέμηση αυτής της κακοδοξίας. Γι’ αυτό επικράτησε στην Εκκλησία, οι επίσκοποι να λαμβάνονται από τους μοναχούς της ησυχαστικής παραδόσεως. Οι αγώνες αυτοί συνεχίστηκαν με επιτυχία από τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά, τον 14ο αιώνα. Η γραμμή αυτή της Εκκλησίας διατηρήθηκε σ’ όλη την Τουρκοκρατία.

β. Οι Φράγκοι ποτέ δεν ασπάστηκαν τη γραμμή αυτή, να προέρχονται δηλ. οι επίσκοποι από τον ησυχασμό, τον οποίο θεωρούν ως αίρεση. Και γι’ αυτό, πολέμησαν τον Ορθόδοξο μοναχισμό. Η κατάργηση 412 μοναστηριών την εποχή της Βαυαροκρατίας, η διατήρηση μόνο τριών μοναστηριών σ’ όλη την τότε ελεύθερη Ελλάδα και η προτροπή στις κάτω των 40 ετών μοναχές να παντρευτούν, είναι χαρακτηριστική των προσπαθειών τους να θάψουν την Ορθόδοξη Παράδοσή μας και να «φραγκέψουν» τους Έλληνες!

Την προσπάθεια των Φράγκων να θάψουν την Ορθόδοξη Παράδοση, που ήταν να χειροτονούνται επίσκοποι πιστοί, που προηγουμένως έχουν φτάσει στη «θέωση»,ή , τουλάχιστο, στο «φωτισμό», συνέχισαν στις αρχές του 20ου αιώνα, οι μασόνοι Μελέτιος Μεταξάκης και Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, που άλλαξαν το Παληό Ημερολόγιο. Το Παληό ημερολόγιο ήταν φραγμός, που προστάτευε την Εκκλησία από τις αιρέσεις και προπαντός τον «παπισμό».Ο Συμεών Θεσσαλονίκης, λέει ότι ο παπισμός προκάλεσε στην Εκκλησία μεγαλύτερη ζημία, από όση προκάλεσαν όλες μαζί οι αιρέσεις και τα σχίσματα. .

γ. Την κατεδάφιση της Ορθόδοξης Παράδοσης από τον Μελέτιο Μεταξάκη επισημαίνει και ο π. Ιω. Ρωμανίδης, ο οποίος γράφει:
« το έργο αυτό ανέλαβε να φέρει εις πέρας ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μελέτιος Μεταξάκης, ο οποίος φαίνεται ότι ήταν μεγάλος μασόνος».

Εναντίον αυτού του «φραγκέματος», όσοι αρνήθηκαν την «κοινωνία» με τους επισκόπους του Μελέτιου Μεταξάκη και Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου.

« Όσοι διδάσκουν και παραδίδουν διαφορετικά, λέει πολύ ορθά ο καθηγητής π. Θεόδωρος Ζήσης, από αυτά που εδίδαξε και παρέδωσε ο Χριστός στους Απόστολους και δι’ αυτών στην Εκκλησία είναι ψευδοπροφήτες, ψευδοδιδάσκαλοι και ψευδοποιμένες, οι οποίοι αναβαίνουν και εισέρχονται αλλαχόθεν εις την μάνδραν και κατασπαράσσουν τα πρόβατα. Αυτοί, ευρίσκονται εκτός της Εκκλησίας. Δεν πρέπει να ακούμε τη διδασκαλία τους και να τους ακολουθούμε».

δ. Γι’ αυτό, λένε, όσοι έμειναν πιστοί στο Παληό ημερολόγιο, ότι δεν δέχονται μέχρι σήμερα να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας αυτών που άλλαξαν το ημερολόγιο, δηλ. του Μελέτιου Μεταξάκη και του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου. Αλλά, ούτε της Εκκλησίας των αιρετικών Πατριαρχών, όπως του Αθηναγόρα, την «κοινωνία» με τον οποίον είχαν παύσει το 1970 και Νεοημερολογίτες ακόμα επίσκοποι, όπως ο Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιος, ο Φλωρίνης Αυγουστίνος και ο Παραμυθιάς Παύλος!

Πιστεύουν, όσοι τηρούν το Παληό ημερολόγιο, πως αν αποτελέσουν μέλη της Εκκλησίας των αιρετικών ποιμένων, θα παύσουν να αποτελούν μέλη της Εκκλησίας του Χριστού, της Μιας αγίας καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας, που είναι μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία. Και γι’ αυτό συνεχίζουν ν’ αποτελούν μέλη της Εκκλησίας, που ανήκαν και πριν αλλάξει το ημερολόγιο το 1924.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κ. ΣΑΚΑΡΕΛΛΟΥ 

Είσαστε αυτός που πριν δέκα χρόνια είδα σ΄ αυτό το όνειρο!(Από τον βίο του Αγίου Λουκά Κριμαίας)

Στο Γένισεικ ο επίσκοπος Λουκάς επρόκειτο να λειτουργήσει και ήλθε στο σαλόνι του διαμερίσματος, που είχε πρόχειρα διαμορφώσει σε ναό. Μπαίνοντας στο σαλόνι, βλέπει ξαφνικά απέναντί του έναν άγνωστο ηλικιωμένο μοναχό. Ο μοναχός μόλις τον αντίκρισε ξαφνιάστηκε, πάγωσε! Σάστισε τόσο πολύ που ούτε καν υποκλίθηκε μπροστά στον επίσκοπο. Πέρασαν λίγα λεπτά σιωπής και κάπως συνήλθε. 
 Ο επίσκοπος Λουκάς τον πλησίασε και τον ρώτησε:
 - Ποιος είσαστε και από που ήρθατε;
Ο μοναχός απάντησε:
 - Σεβασμιώτατε, είμαι ο μοναχόςΧριστόφορος και ήρθα από το Κράσνιαρσκ. Οι εκκλησίες εκεί έχουν καταληφθεί από τους σχηματικούς και οι πιστοί δεν θέλουν να πηγαίνουν με τους άπιστους ιερείς. Αποφάσισαν λοιπόν να με στείλουν στην πόλη Μίνουσικ, 300 χιλιόμετρα νότια από το Κρασνογιάρσκ, σ΄ έναν ορθόδοξο επίσκοπο να με χειροτονήσει ιερέα. Όμως τα πράγματα μου ήρθαν κάπως παράξενα. Μια φωνή μέσα μου και μια ανεξήγητη δύναμη με ωθούσε να έρθω εδώ.
Ο επίσκοπος Λουκάς απόρησε και τον ξαναρώτησε:
 - Και γιατί ξαφνιάστηκες και σάστισες όταν με ειδές;
Η απάντηση του μονάχου Χριστοφόρου άφησε έκπληκτο τον επίσκοπο:
- Μα πως να μην ξαφνιαστώ; Πριν 10 χρόνια είδα ένα όνειρο, το όποιο έμεινε ολοζώντανο στη μνήμη μου, σαν να το βλέπω τώρα. 

Είδα πως ήμουν σε ένα ιερό ναό κι ένας άγνωστος σε μένα αρχιερέας με χειροτόνησε ιερομόναχο. 

Μόλις μπήκατε μέσα εδώ και σας αντίκρυσα, σας αναγνώρισα. 

Είσαστε αυτός που πριν δέκα χρόνια είδα σ΄ αυτό το όνειρο! Ο μοναχός Χριστόφορος συγκινημένος έκανε εδαφιαία μετάνοια στον έκπληκτο επίσκοπο. 

Εκείνος διέκρινε καθαρά το Χέρι του Θεού στο θαυμαστό αυτό γεγονός και χειροτόνησε το μοναχό Χριστόφορο σε διάκονο και έπειτα σε ιερέα στέλνοντάς τον να ποιμάνει κάτω από τόσες αντίξοες συνθήκες τον πιστό λαό του Θεού.
«Δέκα χρόνια πριν, όταν με είχε δει ο μοναχός Χριστόφορος, εγώ ήμουν ένας δημόσιος χειρουργός στο Ζάλεσκι και δεν σκαφτόμουν ούτε την ιεροσύνη, ούτε πολύ περισσότερο την αρχιεροσύνη. Για τον Κύριο όμως, τότε είχα ήδη γίνει επίσκοπος. “Άγνωστοι οι Βουλαί του Κυρίου”».Αυτή η συγκεκριμένη ιστορία δίνει σε όλους εμάς ένα μάθημα…Να έχουμε εμπιστοσύνη στο Θεό γιατί ξέρει καλύτερα από όλους τι είναι το καλύτερο για τη σωτηρία μας. Γι αυτό ας παραδόσουμε τη ζωή μας στον Κύριο και ας παραδοθούμε στο άγιο θέλημά Του… “Άγνωστοι αι βουλαί του Κυρίου!”.

  Από το βιβλίο του Αγίου Λουκά – Ένας Άγιος Ποιμένας και γιατρός χειρούργος!

Η δύναμη τής αδυναμίας(Κήρυγμα στήν Πανήγυρη Αγίου Ανδρέου Πατρών) Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Θά ήθελα νά ευχαριστήσω θερμά τόν Σεβ. Μητροπολίτη Πατρών κ. Χρυσόστομο, φίλτατο αδελφό, ο οποίος θεοφιλώς καί θεαρέστως ποιμαίνει τήν Ιεράν αυτή Μητρόπολη, διότι μέ παρεκάλεσε νά ομιλήσω κατά τόν πανηγυρικό Εσπερινό τής εορτής τού αγίου Ανδρέου τού Πρωτοκλήτου, ενώπιον τού Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών καί Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, τών μελών τής Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, Ιεραρχών, Κληρικών, Αρχόντων καί λαϊκών, αλλά κυρίως ενώπιον τής αγίας Κάρας τού αγίου Ανδρέου, ο οποίος είναι παρών στήν σημερινή Σύναξή μας.

Μακαριώτατε Αρχιεπίσκοπε Αθηνών καί Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμε, Σεβασμία τών Ιεραρχών χορεία, τίμιον Πρεσβυτέριον, περιούσιε λαέ τού Κυρίου.

Ο άγιος Ανδρέας είναι πολιούχος καί προστάτης τών Πατρών καί γνωρίζω καλά τήν αγάπη τού πατραϊκού λαού πρός αυτόν, αφού μάλιστα η αγία Κάρα θά μπορούσαμε νά πούμε ότι είναι ο πνευματικός πνεύμονας τών ανθρώπων τής περιοχής. Η πλειονότητα τών ανθρώπων, ακόμη καί όσοι δέν έχουν στενή σχέση μέ τήν Εκκλησία, ασπάζονται τήν αγία του Κάρα καί αναπνέουν τό οξυγόνο τού Παραδείσου, πού τό έχουμε τόσο ανάγκη.

Ο άγιος Ανδρέας υπήρξε μαθητής τού αγίου Ιωάννου τού Προδρόμου καί Πρωτόκλητος Μαθητής τού Χριστού. Καί είναι μεγάλη τιμή η πόλη τών Πατρών νά διαθέτη αυτό τό καταπληκτικό θησαύρισμα.

Θά ήθελα νά δώ τρία σημεία, τά οποία δείχνουν τήν μεγάλη προσωπικότητα τού αγίου ενδόξου Ανδρέου τού Πρωτοκλήτου.

Τό πρώτον είναι ότι, καίτοι κατάγεται από τήν μικρή επαρχία τής Γαλιλαίας, εν τούτοις ανεδείχθη οικουμενικός άνθρωπος. Καί διερωτάται κανείς πώς ένας επαρχιώτης περιέτρεξε όλη τήν Οικουμένη μέ τά πενιχρά μέσα τής εποχής εκείνης. Δίδαξε στήν Μικρά Ασία, κατά δέ τόν Ωριγένη καί τόν Ευσέβειο Καισαρείας εκήρυξε τόν Χριστό στήν Σκυθία, στά μέρη τού Καυκάσου καί στόν χώρο πού εκτείνεται η νότιος Ρωσία, αλλά καί η σημερινή Ρουμανία. Έχω επισκεφθή επανειλημμένως τά μέρη αυτά καί είδα τήν ευλάβεια τών ανθρώπων στόν Άγιο Ανδρέα. Έπειτα περιόδευσε τήν Θράκη, τήν Ελλάδα καί υπέστη τό μαρτύριό του στήν Πάτρα. Τό έκανε αυτό υπακούοντας στόν Χριστό πού είπε: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά έθνη» (Ματθ. κη', 19). Καί αυτό έγινε μέ τήν μέθη τού Αγίου Πνεύματος, όπως έλεγε ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος.

Τό δεύτερο γνώρισμά του είναι ότι, καίτοι ήταν ένας αγράμματος αλιεύς, εν τούτοις ανεδείχθη θεολόγος μέσα στήν Εκκλησία. Αυτό έγινε γιατί κατά τήν ημέρα τής Πεντηκοστής έλαβε τό Άγιον Πνεύμα, τό Οποίο τόν κατέστησε θεολόγο. Όταν ομιλούμε γιά θεολογία, εννοούμε τό μεγαλύτερο χάρισμα μέσα στήν Εκκλησία. Δέν πρόκειται γιά τήν ανθρώπινη γνώση, τήν οποία προσλαμβάνει κανείς από κάποια Θεολογική Σχολή, αλλά τήν γνώση τού Θεού τήν οποία αποκτά μέ τήν εμπειρία τού Αγίου Πνεύματος. Η Πεντηκοστή είναι ο ανώτερος βαθμός θεογνωσίας. Γι' αυτό καί ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος θά πή ότι τό θεολογείν δέν ανήκει στόν καθένα, αλλά είναι «τών εξητασμένων καί διαβεβηκότων εν θεωρία καί πρό τούτων καί ψυχήν καί σώμα κεκαθαρμένων ή καθαιρομένων, τό μετριώτατον». Οπότε ισχύει καί γι' αυτόν ο λόγος τού αγίου Γρηγορίου τού Θεολόγου, ότι οι άγιοι Απόστολοι διδάσκουν «αλιευτικώς, αλλ' ουκ αριστοτελικώς», δηλαδή η θεολογία τους δέν είναι αποτέλεσμα λογικής επεξεργασίας, αλλά εμπειρία τού Αγίου Πνεύματος.

Τό τρίτο γνώρισμα τού αγίου Ανδρέου τού Πρωτοκλήτου είναι ότι έζησε σέ έναν ορισμένο τόπο καί χρόνο, αλλά έγινε διαχρονικός, εισήλθε στό αιώνιο. Ο Μ. Βασίλειος κάνει τήν διάκριση μεταξύ χρόνου, αιώνος καί αϊδίου. Ο χρόνος είναι τρόπος υπάρξεως τών κτιστών, τό αιώνιο είναι τρόπος υπάρξεως τών αγίων καί τών αγγέλων καί τό αΐδιον είναι ο τρόπος υπάρξεως τού ακτίστου Τριαδικού Θεού. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ορίζει τό αιώνιο ως χρόνον, όταν σταματά η κίνηση. Πάντως τό γεγονός είναι ότι ο άγιος Ανδρέας, όπως και όλοι οι Άγιοι, σύμφωνα μέ τήν θεολογία τής Εκκλησίας μας ζή μέσα στό αιώνιο πού σημαίνει υπερβαίνει τόν χρόνο, γι' αυτό μπορεί νά κινήται μέ άλλον τρόπο καί επομένως είναι παρών σέ κάθε άνθρωπο πού τόν επικαλείται.

Τά τρία αυτά γνωρίσματα τού αγίου Ανδρέου ότι από επαρχιώτης έγινε οικουμενικός, από αγράμματος αλιεύς έγινε μέγας θεολόγος καί από πεπερασμένος άνθρωπος εισήλθε στό αιώνιο, πού είναι άλλη διάσταση τού χρόνου, δείχνουν τήν μεγάλη προσωπικότητά του.

Αυτό ακριβώς δείχνει τήν μεγαλωσύνη τής Εκκλησίας. Η Εκκλησία δέν είναι ένας κατεστημένος θεσμός, δέν είναι μιά ανθρώπινη οργάνωση, αλλά ο θεανθρώπινος οργανισμός πού αγιάζει τόν άνθρωπο, τόν καθιστά οικουμενικό, θεολόγο καί άγγελο, πού υπερβαίνει όλες τίς ταξικές διαιρέσεις καί τά ανθρώπινα σχήματα. Μέσα στήν Εκκλησία ενεργεί τό Άγιον Πνεύμα, τό οποίο κάνει όλες τίς υπερβάσεις. Τόσους αιώνες η Εκκλησία εξακολουθεί νά είναι τό εργαστήριο τής αγιότητος καί τών λειψάνων.

Είναι μιά Εκκλησία πού έχει μιά τρομερή δύναμη μέσα στήν φαινομενική αδυναμία της, πού εξασκεί τήν σιωπή, η οποία είναι ισχυρότερη από τόν λόγο, πού εκδηλώνει μιά τρυφερή αγάπη πού είναι ισχυρότερη από όλες τίς επαναστάσεις. Ο Χριστός απεκάλυψε στόν Απόστολο Παύλο: «η γάρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται» (Β' Κορ. ιβ', 9). Καί τελικά, όπως λέγει ο ίδιος Απόστολος: «τά μωρά τού κόσμου εξελέξατο ο Θεός, ίνα τούς σοφούς καταισχύνη, καί τά ασθενή τού κόσμου εξελέξατο ο Θεός, ίνα καταισχύνη τά ισχυρά, καί τά αγενή τού κόσμου καί τά εξουθενημένα εξελέξατο ο Θεός, καί τά μή όντα, ίνα τά όντα καταργήση» (Α' Κορ. α', 27-28).

Είναι μεγάλη δύναμη γιά κάθε άνθρωπο νά γίνη κατά κόσμον ανύπαρκτος, ώστε δι' αυτού νά κηρύττεται ο Χριστός, νά γίνη «μή ών», γιατί θά καταργηθούν τά όντα. Αυτό πού έλεγαν οι Απόστολοι: «Μή ημίν, Κύριε, μή ημίν, αλλ' ή εν τώ ονόματί Σου δός δόξαν». Αυτό φανερώνει η ζωή καί τό έργο τού αγίου Ανδρέου.

Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος γράφει κάπου: «Καί έλαθεν τόν άρχοντα τού αιώνος τούτου η παρθενία Μαρίας καί ο τόκος αυτής, ομοίως καί ο θάνατος τού Κυρίου τρία μυστήρια κραυγής, άτινα εν ησυχία επράχθη».

Αυτό εκφράζει όλη τήν Εκκλησία, η οποία είναι ένα μυστήριο κραυγής μέσα στήν ησυχία. Αυτός είναι ο πλούτος τής Εκκλησίας. Δηλαδή, θησαυρός τής Εκκλησίας δέν είναι τά υλικά αγαθά καί τά χρήματα, αλλά η θεολογία της, τά μυστήριά της, η νηπτική της παράδοση, οι άγιοί της καί τά λείψανά τους, οι εκκλησιαστικές της τέχνες, η αγάπη τού λαού, πού εκδηλώνεται σήμερα μέ τήν τιμητική προσκύνηση τής Κάρας τού αγίου Ανδρέου.

Καί Σείς, Μακαριώτατε, γνωρίζετε αυτόν τόν πλούτο καί ζήτε σύμφωνα μέ αυτόν. Διακρίνεσθε από τήν σεμνότητα καί τήν ταπείνωση, τήν ευαισθησία στόν πονεμένο άνθρωπο, αλλά καί τήν παράδοση τής Εκκλησίας. Ξέρετε νά σιωπάτε καί νά ομιλήτε, όταν πρέπη. Είσθε πραΰς, αλλά καί μαχητης, όταν χρειάζεται. Αυτά σάς ανέδειξαν Αρχιεπίσκοπο στήν Εκκλησία.

Γι' αυτό, Μακαριώτατε, σέ μιά εποχή πού ο άνθρωπος πάσχει καί υποφέρει από βερμπαλισμό, ακτιβισμό, δημόσιες σχέσεις καί επικοινωνιακή προβολή ευχηθείτε νά καταλάβουμε καλά ότι η δύναμη φαίνεται στήν αδυναμία, η εξουσία στήν αγάπη καί η μεγαλωσύνη στήν ταπείνωση, τά μεγαλύτερα μυστήρια κραυγής πραγματοποιούνται στήν ησυχία τού Θεού. Ένα τέτοιο μυστήριο σιωπής είναι καί τό λείψανο τού αγίου Ανδρέου, πού καλύπτει όλους τούς φλύαρους λόγους.

Άγιε Ανδρέα Πρωτόκλητε, πρέσβευε υπέρ ημών.–

Δεκέμβριος 2009/ΠΗΓΗ