ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ

ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ

Η Πάτρα είναι μεγάλη, ευρωπαϊκή πόλη, πρωτεύουσα της Πελοποννήσου, το μέγιστο λιμάνι της χώρας μετά τον Πειραιά. Πολλά καράβια αναχωρούν από δω για Ιταλία, Ευρώπη, Αφρική, Ασία. Εδώ δουλεύει σε μεγάλο εστιατόριο ο Λουκάς Αρβανίτης και γνωρίζει τέλεια την εργασία του εστιάτορα. Ένας φίλος του, ευσεβέστατος, καλότατος, αρκετά ευκατάστατος, μια μέρα του λέγει:
- Λουκά, εσύ ξέρεις άριστα τα του εστιατορίου. Θέλεις ν’ ανοίξομε ένα νέο, σύγχρονο ρεστωράν; Εγώ θα βάλω όλα τα χρήματα για να στηθεί και εσύ θα έχεις όλη τη διαχείρισή του. Τα καθαρά κέρδη μισά-μισά! Δέχεσαι;
- Και βέβαια δέχομαι, Νεοκλή! Συμφωνούμε απόλυτα.
Ο Νεοκλής Νικολάου, Κύπριος τω γένει, γεννήθηκε στη Λεμεσό, σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός, παντρεύτηκε στην Πάτρα και σύντομα απέκτησε πολλά χρήματα. Ο Κύπριος αγόρασε ένα παλιό παραλιακό κτίριο και το μεταμόρφωσε σ’ ένα σύγχρονο, υπέροχο εστιατόριο! Σύντομα άρχισαν αρκετά κέρδη. Ο Λουκάς με μοναδική εντιμότητα έκανε κάθε μήνα «ισολογισμό» και έδινε στον Νεοκλή τα μισά χρήματα.
Κάποια μέρα ο Δημοσθένης Αχιλλέως, εικοσάχρονος, έρχεται στην Πάτρα να σπουδάσει. Είναι Λεμεσιανός. Μόλις πληροφορείται την κατάσταση του συμπατριώτου του Νεοκλή, αποφασίζει να ζητήσει τη βοήθειά του.
- Κημέραν , κύριε Νεοκλή. Ίντα που κάμνετε;
- Καλά, ευχαριστώ. Είσαι Κύπριος;
- Ναι, από τη Λεμεσό, από την «Τσαμούδα». Κατέεις την;
- Αμέ; Από κειά είμαι και γω!
Τελικά ο Δημοσθένης παρακαλεί τον Νεοκλή.
- Ψάχνω για δουλειά! Μήπως, κύριε Νεοκλή, μπορείτε να με βοηθήσετε;
- Λογιστικά ξέρεις καθόλου;
- Κάτι λίγα!
- Μπορείς ν’ αναλάβεις τα οικονομικά του εστιατορίου μας; Δεν είναι δύσκολη δουλειά.
- Νομίζω πως μπορώ!
Έτσι ο Κύπριος Δημοσθένης άρχισε να εργάζεται στο εστιατόριο του Νεοκλή!
Κάποτε ο Νεοκλής προσβάλλεται από την ασθένεια του αιώνα μας! Οι κληρονόμοι του φρόντισαν να απομακρύνουν τον εργατικό ιδρυτή της επιχειρήσεως, τον καλότατο Λουκά.
Ο Δημοσθένης πήρε το μέρος των κληρονόμων του Νεοκλή και ο Λουκάς βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση. Ο Χριστός όμως προστατεύει τον αδικούμενον! Ένας φίλος του Λουκά τον βοήθησε να ανοίξει ένα μικρό εστιατόριο.
Οι κληρονόμοι φέρθηκαν σκληρά και προς τον Δημοσθένη και τον απομακρύνουν από την εργασία του.
Σαν βρεγμένη γάτα επισκέπτεται τον κ. Λουκά, που τόσο πολύ είχε κατηγορήσει. Ταπεινά ζητά να εργαστεί κοντά του.
Ο ανεξίκακος Λουκάς προσλαμβάνει στην υπηρεσία του τον αχάριστον Δημοσθένη.
Ευεργεσία στην αχαριστία.


Από το βιβλίο: «ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΤΡΕΙΣ ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΞΙΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΔΑΒΙΔ
ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΩΦΕΛΙΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΞΙΚΑΚΙΑ»
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΒΓΟΝΤΖΑΣ
ΤΕΥΧΟΣ 13ΟΝ
Αθήνα

ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΛΥΧΝΙΑ»

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΜΗΘΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ;

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΜΗΘΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ;

π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος


Ένας άλλος κίνδυνος εσφαλμένης ποι­μαντικής στρατηγικής είναι να θέλουμε να μιμηθούμε τη μέθοδο των ακραίων αιρέσε­ων. Ήδη ακούγονται κάποιες φωνές από επί μέρους πιστούς ή και από επίσημα εκ­κλησιαστικά χείλη: «Πρέπει και μεις να εργασθούμε με τον ίδιο τρόπο. Αν είχαμε στην Εκκλησία μας τέτοιους ανθρώπους να εργά­ζονται σαν τους μάρτυρες του Ιεχωβά»!

Η άποψη αυτή οδηγεί σε εσφαλμένους δρόμους και αποδεικνύει ότι τίποτε δεν εμ­ποδίζει να εμφανισθούν αύριο μέσα στην εκκλησία όλα εκείνα τα στοιχεία των αιρέ­σεων, που αποδεικνύονται αρνητικά.

Ασφαλώς στην Εκκλησία μας θα μπο­ρούσαν να βρεθούν πολύ περισσότεροι άν­θρωποι να εργασθούν με παρόμοιο τρόπο, σαν τους «μάρτυρες του Ιεχωβά». Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να τους μεταδώ­σουμε τον ίδιο φόβο, που μεταδίδει στους οπαδούς της η εταιρία «Σκοπιά», και να τους υποσχεθούμε τα πράγματα που εκείνη υπόσχεται. Τότε θα δούμε πόσοι είναι πρόθυμοι να τρέξουν από σπίτι σε σπίτι. Όμως αν κάνουμε κάτι τέτοιο, θα εγκαταλείψουμε τα όρια της Ορθοδοξίας και θα κινηθούμε στο χώρο των αιρέσεων.




Από το έργο του ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1990 (Περιοδικό ΔΙΑΛΟΓΟΣ τεύχος 68)

Άγιον Όρος - Αγγελική Πολιτεία

Η μοναδικότητα, η σπουδαιότητα και η ωραιότητα του τόπου είναι καταμαρτυρούμενη από την ίδια την Παναγία. Η χιλιόχρονη και πλέον ιστορία του τόπου είναι καταγεγραμμένη από πολλούς και ειδικούς αλλά πάλι δεν έχει εξαντληθεί.
 Το Άγιον Όρος αποτελεί πηγή εμπνεύσεως όχι μόνο προς τους έχοντας «θείον ζήλον» αλλά και για κάθε ιστορικό, επαγγελματία, επιστήμονα. Είναι ένα ανοιχτό παράθυρο -ίσως και το μοναδικό- προς την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Σε αυτήν την αστείρευτη πηγή ρίξαμε και εμείς το μικρό μας κουβαδάκι για να αντλήσουμε «ύδωρ το ζων». Αυτή την γεύση της γλυκύτητος όπως την αισθάνθηκα και έζησα στην ολιγόχρονη διαμονή μου καταθέτω σαν ένα μπουκέτο λουλούδια που από το δικό της περιβόλι έκοψα.

Είναι μια ερασιτεχνική προσπάθεια γεμάτη αίσθημα και αγάπη αλλά και ευγνωμοσύνη. Άλλωστε σε κάθε δυσκολία της εκμάθησης μου στην τέχνη της αγιογραφίας σ’ Αυτήν κατέφευγα.

« Χαίρε Άγιον Όρος και θεοβάδιστον, χαιρε εμψυχε βάτε και ακατάφλεκτε. Χαίρε η μόνη προς θεον κόσμον γέφυρα η μετάγουσα θνητούς προς την αιώνια ζωή»
Δείτε το Βίντεο
http://www.youtube.com/watch?v=YU1Ajp4VXcE

Μοναχική Αναχώρησις και Μαρτυρία στο Άγιον Όρος των Δυσμών του Εικοστού Αιώνος xiropotamou

Μοναχική Αναχώρησις και Μαρτυρία στο Άγιον Όρος των Δυσμών του Εικοστού Αιώνος

Ανακοίνωσις του Αρχιμ. Ιωσήφ,Καθηγουμένου της Ι. Μ. Ξηροποτάμου,στο διεθνές συμπόσιο «Το Άγιον Όρος χθες - σήμερα - αύριο»της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών,Θεσσαλονίκη, 29 Οκτωβρίου - 1 Νοεμβρίου 1993.

 

Η μοναχική αναχώρησις

Οι Χριστιανοί που επέλεγαν τον δρόμο της χριστιανικής τελειότητος (παρθενίας, σωφροσύνης και ακτημοσύνης) μέσα στα πλαίσια της κοινοτικής ζωής της αρχαίας Εκκλησίας ωνομάστηκαν ασκητές, ενώ οι γυναίκες ασκήτριες ή παρθένες. 

 

Οι πρώτοι ασκητές που βγήκαν από τις πόλεις και τα χωριά της Αιγύπτου για να ζήσουν αρχικά στις παρυφές τους και αργότερα στην ακατοίκητη και απαράκλητη έρημο, ωνομάστηκαν αναχωρητές. Αν και ποτέ δεν έπαυσαν να υπάρχουν και οι εν τω κοσμω μεμονωμένοι ασκητές και ασκήτριες, (ιδιαίτερα κληρικοί και παρθένες), η ονομασία μοναχός καθιερώθηκε κυρίως για τους ασκητές της ερήμου, των αναχωρητικών λαυρών και των μαγάλων κοινοβίων. Η αναχώρησις, δηλ. η απομάκρυνσις από την ωργανωμένη ανθρώπινη κοινωνία -με τις ανέσεις, τους πειρασμούς και τις δεσμεύσεις της- απετέλεσε ουσιώδες γνώρισμα του Ορθόδοξου μοναχισμού καθ' όλη την μακραίωνα ιστορία του. Ακόμη και στην περίπτωσι που η γεωγραφική απομάκρυνσις από τον κόσμο δεν ήταν μεγάλη, η διασφάλισις της πνευματικής αποστάσεως (ξενιτεία) και η αποφυγή των θορύβων και του περισπασμού (ησυχία) αποτέλεσαν βασικές προϋποθέσεις για την επίτευξι του σκοπού της μοναχικής ζωής, που είναι η εσωτερική κάθαρσις από τα πάθη και η δια της προσευχής και της τηρήσεως των εντολών ένωσις με τον θεό.

 

Η αναχώρησις στο Άγιον Όρος σήμερα

Ένα τέτοιο τόπο αναχωρήσεως και ησυχίας απετέλεσε για τον Ορθόδοξο Μοναχισμό το Άγιον Όρος από τα τέλη του ενάτου αιώνος μέχρι σήμερα. Θα μπορούσε δε κάλλιστα να υποστηριχθή ότι αυτό σήμερα αποτελεί και την μοναδική έρημο της Ορθοδοξίας, με την έννοια του γεωγραφικού χώρου του αφιερωμένου εξ ολοκλήρου στην μοναχική άσκησι, όπου αποκλείεται η εγκαταβίωσις λαϊκών και η είσοδος γυναικών και όπου ισχύει ειδικό καθεστώς μοναχικής αυτοδιοικήσεως βάσει πανάρχαιων κανόνων και τυπικών.

Πόσο εφικτή είναι όμως η αναχώρησις και η ησυχία στο Άγιον Όρος των δυσμών του 20ου αιώνος; Η ανάπτυξις των συγκοινωνιών και επικοινωνιών, το ογκούμενο ρεύμα των επισκεπτών, οι τεράστιες αναστηλωτικές ανάγκες, η υπογράμμισις της «πολιτιστικής» αξίας των αγιορειτικών μνημείων και κειμηλίων και η συνακόλουθη εξάρτησις από κοσμικούς φορείς εξουσίας, όχι πάντοτε αντιστοίχους εκείνων των Ορθοδόξων αυτοκρατόρων και ηγεμόνων, έχουν φέρει τον «κόσμο» απειλητικά κοντά στο Άγιον Όρος, κάνοντας την αναχώρησι μια αρκετά πιο δύσκολη υπόθεσι από ό,τι ήταν μέχρι και το πρώτο ήμισυ του εικοστού αιώνος.

Αν ήδη από την εποχή των Αγίων Αθανασίου του Αθωνίτη, Ιωάννη του Κουκουζέλη και Νήφωνος Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως δεν ήταν τελικά δυνατό να «κρυφτή» κανείς και να τηρήση την ανωνυμία του στο Άγιον Όρος, πόσο μάλλον δεν είναι δυνατό αυτό σήμερα, όταν με τις σύγχρονες τεχνικές ευκολίες η αλληλογραφία, τα τηλεφωνήματα και οι επισκέψεις των συγγενών και φίλων - τελευταία δε και οι κάμερες των τηλειπτικών καναλιών - εισβάλλουν και σ' αυτό ακόμη το κελλί του σημερινού επίδοξου αναχωρητή;

Όσον αφορά το ρεύμα των επισκεπτών γίνεται συνήθως η διάκρισις μεταξύ προσκυνητών και περιηγητών, ενώ σαφώς δεν κρύβεται μια κάποια προτίμησις για τους πρώτους. Όμως τόσο οι πρώτοι όσο και δεύτεροι βρίσκουν πιο εύκολα τον δρόμο για το Άγιον Όρος σήμερα, σε σημείο που, αν δεν ισχύσουν κάποια περιοριστικά μέτρα, να κινδυνεύη το Άγιον Όρος να πάθη σε πνευματικό επίπεδο κάτι αντίστοιχο με αυτό που παθαίνουν τα δάση, οι εξοχές και οι παραλίες, όταν τα κάνουμε αγνώριστα από το να συνωστιζώμαστε σ' αυτά κάθε λίγο, χωρίς να αφήνουμε το απαραίτητο περιθώριο για την ανανέωσί τους. Συνηθίζω να αναφέρω το παράδειγμα του κήπου με τα ευωδιαστά λουλούδια που ευφραίνει μεν τους επισκέπτες του - όταν αυτοί δεν υπερβαίνουν κάποιον ανώτατο αριθμό - αρχίζει όμως να καταστρέφεται, όταν αυτοί είναι τόσοι ώστε να συνωστίζονται και να καταπατούν τα φυτά και τα άνθη. Ισχύει λοιπόν και εδώ το λεγόμενο ότι «καταστρέφουμε εκείνον που αγαπούμε υπερβολικά».

Οι μοναχικές αδελφότητες και συνοδείες που ζουν μέσα σ' ένα συνεχές ρεύμα επισκεπτών, με ένα γενικό και συνεχή προσανατολισμό προς την φολιξενία και την συζήτησι - όσο πνευματική κι αν αυτή θέλη να είναι - αντιμετωπίζουν πολλά εσωτερικά πνευματικά προβλήματα, τα οποία μόλις τώρα αρχίζουμε να εκτιμούμε. Ο πρώτος εκείνος ενθουσιασμός για την πρόσφατη επάνδρωσι και κοινοβιοποίησι των αγιορείτικων μονών και η συναφής χαρά για τους πολλούς προσκυνητές που έρχονται να οικοδομηθούν από τους νέους Αγιορείτες υποχωρεί σήμερα μπροστά στην γενικώτερη περίσκεψι για το πως θα σταθεροποιηθή πνευματικά αυτή η νέα γενιά των μοναχών, με φανερή την έλλειψι της παρουσίας των «παλαιών» ανάμεσά της και μέσα σε συνθήκες σαφώς πιο αντίξοες, όσον αφορά τουλάχιστον την αναχώρησι και ησυχία.

Αν κατά τους Πατέρες ακόμη και η θέα των κοσμικών βλάπτει τον αρχάριο μοναχό, γιατί του θυμίζει όλα εκείνα που θέλει να ξεχάση και να αποτινάξη από την καρδιά του, τότε η καθημερινή παρουσία ανεξέλεγκτου αριθμού κοσμικών φιλοξενουμένων μέσα στα πλαίσια μιας μοναχικής αδελφότητος συνιστά πράγματι πρόβλημα ανανεώσεώς της. Από την άλλη μεριά κρίνεται ότι η ανάθεσις της φιλοξενίας των κοσμικών σε κοσμικούς εκτός του περιβόλου των Ιερών Σκηνωμάτων θα οδηγήσει σιγά-σιγά στην τουριστικοποίησι και εκκοσμίκευσι του Αγίου Όρους.

Αλλά και οι εργασίες αναστηλώσεως των μνημείων και συντηρήσεως των κειμηλίων απορροφούν ένα μεγάλο μέρος της δραστηριότητος των αδελφοτήτων και ιδιαίτερα των προεστώτων τους, με άμεσες συνέπειες την τακτική έξοδο των Αγιορειτών στον κόσμο για εξασφάλισι πόρων και τεχνογνωσίας και την συναφή όλο και μεγαλύτερη εξάρτησι της ζωής της αδελφότητος από κοσμικούς φορείς.

Εξ' άλλου οι αναστηλώσεις χρειάζονται υλικά, τα υλικά οχήματα και τα οχήματα δρόμους. Η τήρησις του μέτρου και της ισορροπίας στον τομέα αυτόν είναι πράγμα τόσο δύσκολο όσο και πολυσυζητημένο. Όμως οι δρόμοι φτάνουν όλο και πιο κοντά ακόμη και στα πιο απόμακρα ερημητήρια, ενώ μερικοί λαϊκοί που εισέρχονται με οχήματα μεταφέροντας κάποια υλικά δεν χάνουν την ευκαιρία και για έναν αυτοκινητιστικό γύρο του Αγίου Όρους, όσο κι αν αυτό συνεπάγεται πολλή σκόνη και ταρακούνημα.

Γενικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάθε προσπάθεια των Αγιορειτών για την διατήρησι των στοιχειωδών συνθηκών αναχωρήσεως και ησυχίας στον Ιερό τους Τόπο έρχεται αντιμέτωπη με μια ποικιλία συμφερόντων, διεκδικήσεων και νοοτροπιών. Πόσο θα αντέξη η τελευταία αυτή μοναστική «έρημος» της Ορθοδοξίας σε μια μάχη που μάλλον χάθηκε για τα άλλα μοναστικά κέντρα της Παλαιστίνης, του Σινά, της Πάτμου και των Μετεώρων:

Αυτό ανθρωπίνως θα εξαρτηθή από την επιτυχία μιας πολυμέτωπης προσπάθειας στην οποία πρέπει να αποδυθούν οι σημερινοί Αγιορείτες, με κύριους άξονες:

α) την απώθησι των πάσης φύσεως κοσμικών αντιλήψεων και επιδιώξεων από τις τάξεις των ίδιων των μοναχών, έτσι ώστε να μην επιδεινώνονται εκ των έσω τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα, με την φιλόδοξη, φιλομέριμνη και άρα φιλόκοσμη στάσι των ίδιων των Αγιορειτών.

β) την διατήρησι και ομαλή λειτουργία του αρχαίου προνομιακού καθεστώτος αυτοδιοικήσεως του Αγίου Όρους, το οποίο, με την χιλιόχρονη ιστορία του και παρά τις ανθρώπινες ελλείψεις και ατέλειές του, αποτελεί - μετά Θεόν - την μοναδική εγγύηση για την αποτροπή κάθε έξωθεν επεμβάσεως, κάθε προσπάθειας χειραγωγήσεως μοναχών από τους μοναχούς, κάθε φιλόδοξου σχεδίου «αξιοποιήσεως», «εντάξεως» ή και «υποτάξεως» του Αγίου Όρους σε εφήμερες κοσμικές σκοπιμότητες και νοοτροπίες.

και γ) την διατήρησι και ενίσχυσι της οικονομικής αυτοτέλειας των αγιορείτικων μονών, διότι η υλική εξάρτησις αργά ή γρήγορα φέρνει και την πνευματική.

Ας προχωρήσουμε όμως και στο πρόβλημα της μαρτυρίας του Αγίου Όρους σήμερα.

 

Η μοναχική μαρτυρία

Ως γνωστόν, ο μοναχισμός δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο φαινόμενο μέσα στην ζωή της Εκκλησίας. Η τελειότης της χριστιανικής ζωής, την οποία επιδιώκει και - κατά το μέτρο του αγώνος του - βιώνει ο μοναχός, γίνεται πρότυπο για τους αδελφούς τους που ζουν στον κόσμο και έτσι το παράδειγμά του και μόνο μαρτυρεί για την αλήθεια του Ευαγγελίου και το δυνατόν της τήρησεως ολοκλήρου του ευαγγελικού νόμου από τον άνθρωπο, αν αυτός δοθή ψυχή και σώματι στην αγάπη του Θεού. Αυτή είναι και η κύρια και πρωταρχική μαρτυρία του μοναχισμού στην Εκκλησία και στον κόσμο. Το ότι η αγιότης είναι κατορθωτή πιστοποιεί το ότι και η σωτηρία είναι αληθινή. Γι' αυτό και η Εκκλησία χωρίς μοναχισμό είναι κήρυγμα χωρίς τεκμήρια και διδασκαλία χωρίς πειστήρια.

Επειδή όμως ο μοναχισμός βιώνει την χριστιανική ζωή με μεγαλύτερη τελειότητα, έχει την δυνατότητα και να την υποδεικνύει με περισσότερη ακρίβεια. Έτσι η τεράστια και ανεκτίμητη συμβολή στην ορθή διατύπωση του δόγματος, στην διαμόρφωσι της λατρείας, στην διαποίμανσι και την ιεραποστολή, στην διάδοσι της ευαγγελικής ηθικής και της γνήσιας πνευματικότητος, εκπορεύονται μέσα από το ίδιο το βίωμά του και αποτελούν ουσιώδες και αναπόσπαστο στοιχείο της αποστολής του.

Ήδη ο πρώτος αναχωρητής και Καθηγητής της Ερήμου, ο Μέγας Αντώνιος σηματοδότησε με το παράδειγμά του την κατοπινή πορεία του μοναχισμού, όταν έτρεχε στην πιο ψηλή θέση του αμφιθεάτρου, για να ενισχύση τους διωκόμενους μάρτυρες και να μαρτυρήση - αν το επέτρεπε ο Θεός - και ο ίδιος. Τον μιμήθηκε μια ολόκληρη χορεία πνευματοφόρων Οσίων και Ομολογητών από τους Αγίους Θεοδόσιο και Σάββα μέχρι τον Αγιορείτη Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά και τους Κολλυβάδες, οι οποίοι πρωτοστάτησαν στους αγώνες της Εκκλησίας κατά του μονοφυσιτισμού, του μονοθελητισμού, της εικονομαχίας, της δυτικής νοησιαρχίας, της Ουνίας και τόσων άλλων επιβουλών κατά του ορθού δόγματος και της λογικής λατρείας της.

Αλλά και η σχεδόν αποκλειστική προτίμησις των μοναχών στο έργο της πνευματικής καθοδηγήσεως των ψυχών, από τα πρώτα κιόλας χρόνια που η Εκκλησία χρησομοποίησε αυτό το είδος της ποιμαντικής διακονίας, μαρτυρεί από μόνη της για την καθολική αναγνώρισι του μοναχισμού ως κατ' εξοχήν θεματοφύλακος του προφητικού χαρίσματος μέσα στην Εκκλησία.

Πόσο όμως είναι εφικτή η βίωσις αυτού του είδους της μοναχικής μαρτυρίας στο σημερινό Άγιον Όρος και ποιοί είναι οι παράγοντες που την επηρεάζουν;

 

Η μαρτυρία του Αγίου Όρους σήμερα

Η μαρτυρία της ζωής δίδεται επί τόπου στα κοινόβια, στα κελλιά και στις ερήμους και «μετα-δίδεται» από τους ευλαβείς προσκυνητές και τους θαυμαστές της συγγραφείς και δημοσιογράφους. Είναι ίσως κατώτερη από εκείνη που έδιδαν πολλοί μοναχοί περασμένων γενεών, αλλά πάντως εμπνέει τον κατά πολύ ασθενικώτερο Χριστιανό της εποχής μας. Ο μόνος εξωτερικός παράγων που θα μπορούσε να επηρεάση αρνητικά την λειτουργία της θα ήταν η στέρησις της ίδιας της δυνατότητος αναχωρήσεως από τον κόσμο και εν ησυχία βιώσεως της μοναχικής ζωής.

Η μαρτυρία του λόγου δίδεται με τον προφορικό και τον γραπτό λόγο, είτε συλλογικά, σε έκτακτες περιπτώσεις, από την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους, είτε προσωπικά, από τον μεμονωμένο Αγιορείτη που αισθάνεται να νομιμοποιήται για κάτι τέτοιο από τα πατροπαράδοτα μοναχικά θέσμια. Το αν όντως «έχει την ευλογία» να το κάνη, πιστεύω ότι καταδεικνύεται πάντοτε από το θετικό ή αρνητικό αποτέλεσμα της ενεργείας του, αν και αυτό παραμένη πάντοτε ένα εσωτερικό και πνευματικό ζήτημα για κάθε μοναχό και για κάθε αδελφότητα. Εν πάση περιπτώσει όμως, αυτού του είδους η αγιορειτική μαρτυρία αναμένεται να είναι αυθεντική μετάδοσις του ανόθευτου χριστιανικού κηρύγματος και γι' αυτό χαίρει μεγάλου κύρους στο πλήρωμα της Εκκλησίας.

Σαν εξωτερικοί παράγοντες από τους οποίους επηρεάζεται αυτή η μαρτυρία του λόγου θα μπορούσαν να αναφερθούν οι εξής:

α) Η λανθασμένη εντύπωσις ανταγωνισμού προς την εκκλησιαστική αυθεντία που δημιουργείται, όταν η γνώμη των Αγιορειτών προηγείται ή και διαφέρει από εκείνην των εν τω κόσμω ποιμένων και διδασκάλων, δημιουργεί σίγουρα κάποιες αναστολές στους Αγιορείτες, όταν πρόκειται για μια δημόσια ή και ιδιωτική τοποθέτησι σε επίκαιρα ζητήματα που αφορούν την Εκκλησία.

β) Ο σκεπτικισμός και η απροθυμία πολλών συγχρόνων ανθρώπων στο να δεχθούν το απόλυτο και ακραιφνές ευαγγελικό μήνυμα, το οποίο εκφράζει συνήθως ο μοναχισμός, και η ολέθρια εισβολή του σχετικισμού και ενός πρωτοφανούς συγκρητισμού στον χώρο του θρησκευτικού «πιστεύω» κάνει τους Αγιορείτες αρκετά επιλεκτικούς, οσον αφορά το κοινό στο οποίο απευθύνονται.

γ) Η λόγω αναστηλωτικών αναγκών αυξανόμενη εξάρτησις των αγιορειτικών μονών από την κοσμική εξουσία, με την οποία όμως υπάρχει σαφής αντιπαράθεσις όπως η αποχριστιάνισις του κράτους, η περί αιρέσεων νομοθεσία, το οικογενειακό δίκαιο, οι αμβλώσεις, οι νέες ηλεκτρονικές ταυτότητες κ.λ.π., δημιουργεί αναμφισβήτητα εσωτερικές συγκρούσεις και προβλήματα.

Τέλος θα ήθελα να παρατηρήσω ότι οι σημερινοί Αγιορείτες ηγούμενοι και πνευματικοί πατέρες καλούνται και προκαλούνται πολύ πιο συχνά να τοποθετηθούν ιδιωτικά και δημόσια σε επίκαιρα θέματα, κάτι που κάνει τον ρόλο τους πολύ δυσκολώτερο από ότι σε προηγούμενες εποχές. Το πλησίασμα όμως του «κόσμου» και η ελάττωσις της ησυχίας μπορεί να επηρεάση αρνητικά την ποιότητα και αυθεντικότητα της σημερινής αγιορειτικής μοναχικής μαρτυρίας, είτε αυτή δίδεται με την ζωή είτε με τον λόγο. Θα μπορούσε μάλιστα να υποστηριχθή ότι η γνησιότης και η δύναμις της μοναχικής μαρτυρίας είναι ευθέως ανάλογη με την δυνατότητα βιώσεως της μοναχικής αναχωρήσεως κάτι που - δόξα τω Θεώ - εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι σήμερα στο Άγιον Όρος και είθε ο Θεός να μην επιτρέψη ποτέ να χαθή.

 

Ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου Αγίου Όρους

Αρχιμανδρίτης Ιωσήφ

O Μητροπολίτης Καστοριάς στο Άγιο Όρος (φωτο)

Στο Ιερό Κελλί των Αρχαγγέλων στις Καρυές του Αγίου Όρους μετέβη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστοριάς κ.κ. Σεραφείμ, στις 20 και 21 Αυγούστου 2013.
Ο Σεβασμιώτατος προσκεκλημένος των Αγιορειτών Πατέρων συμμετείχε στο 40ημερο Μνημόσυνο του Μακαριστού Γέροντος του Κελλίου Μοναχού Αβέρκιου.

Έτσι τέλεσε τη Θεία Λειτουργία ενώ στη συνέχεια συγχοροστατούντων και των Θεοφιλεστάτων Επισκόπων Λαμψάκου κ. Μακαρίου και Παλμύρας κ. Ιωάννου, ο Σεβασμιώτατος τέλεσε την Ακολουθία της Παννυχίδος

Χιλιάδες λαού στη χάρη της Παναγίας στο Άγιο Όρος (Video)

Ανταπόκριση Άγιο Όρος - Γιώργος Θεοχάρης

Το Άγιο Όρος εορτάζει την Έφορό του

Πάνω από τέσσερις χιλιάδες πιστών κατέκλυσε το ´´Περιβόλι της Παναγίας ´´ για να συνεορτάσει με τους Αγιορείτες πατέρες την μεγαλύτερη θεομητορική εορτή, τη Κοίμηση της Θεοτόκου.
Παρουσία περίπου δυο χιλιάδων προσκυνητών που κατέφθασαν στη χάρη της Παναγίας από κάθε γωνιά του κόσμου εορτάζεται η Κοίμηση της Θεοτόκου στην Ιερά Μονή Ιβήρων

Χοροστατούντος του μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως, κ. Ανθίμου και συμπροσευχόμενου του μητροπολίτη  Λαγκαδά, κ. Ιωάννη, τελέστηκε το απόγευμα η Ιερά παράκληση και στη συνέχεια με πομπή η εικόνα θα Παναγίας της Πορταΐτισσσας μεταφέρθηκε στο καθολικό της Μονής όπου εψάλλει πολυαρχιερατικός πανηγυρικός εσπερινός.

Περίπου πεντακόσιους προσκυνητές βρίσκονται στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου όπου φυλάσσεται η Αγία ζώνη της Θεοτόκου και τιμάται ιδιαιτέρως η  μητέρα του Θεού.

Επίσης, πανηγυρίζουν αρκετά κελιά της Αγιορείτικης Πολιτείας .

Δείτε το βίντεο...
http://www.youtube.com/watch?v=VWtT9CuIAMI

Ουκ έστιν ώδε!

Η Μια των Σαββατων, βρισκεται ακομα στην αρχη της, και το σκοταδι εξω απλωνεται πηχτο. Αθωο σκοταδι φυσικο, μοιαζει μα δεν ειναι, το ενοχο σκοταδι που απλωνεται με την αποστασια του κοσμου.
Αργει το ξημερωμα, κι ομως το φως καταυγαζει τα παντα γυρω μου. Πεπληρωμενα ολα φωτος.
Μια χουφτα ψυχες πιασμενες χερι χερι σφιχτα με την ελπιδα της Ζωης, παραταυτα δεμενες με το σωμα της αμαρτιας και των παθων, σε μια παραδοξη αντινομια, πανηγυριζουν στο περιθωριο ενος κοσμου, που κειτεται ολοτελα νεκρος και ανυποψιαστος γυρω τους.
Καρφωμενος ωρες στο ιδιο σημειο, στον Ναο, ορθιος με το λευκο κερι στο χερι, κοιταζω την ηλικιωμενη γυναικα διπλα μου, που σχεδον ομοιαζει με την συγκυπτουσα του Ευαγγελιου, διαλυμενη και ανημπορη, στην καθε μερα του γολγοθα της, τωρα να ακτινοβολει σαν αγουρο κοριτσι, που μολις ξεκινα με ορμη να ρουφα την ζωη αχορταγα.
Τι σου ειναι η Ανασταση..
Βλεπω τον κατακοπο Προϊσταμενο Ιερεα υπερ ογδοηκονταετη, να κινειται με ζηλευτη χαρη σαν αγγελικο λειτουργικο πνευμα, λευκοφορεμενος διακονητης του μυνηματος της Αναστασεως.
Τι σου ειναι η Χαρις..
Εχουμε λαβει το Φως. Εχουν πεσει το μεσοτοιχο και το καταπετασμα του Ναου. Κοιταζω εξω και περα σε ολες τις διαστασεις, και βλεπω μονο Φως.
Στελνω το βλεμμα της ψυχης μου να φυγει εικοσι και πλεον αιωνες πισω, να παει στον κηπο του Ιωσηφ του απο Αριμαθαιας του ευλαβους βουλευτη, κρυφου μαθητη του Νυμφιου.
Βλεπω τις μυροφορες, πορευομενες, εξαπορουμενες, με την λαχταρα της φροντιδας του Μεγαλου Νεκρου στα ματια, να στεκονται εκστατικες μπροστα στο θεαμα της ενδοξου θεοφυγης Του απο τον θανατο και το αδικο κριμα των ανομων.
Γενναιες γυναικες, καταπατουν την αδυναμια της φυσης και δοξαζουν τον ανθρωπο, αντιδοξαζομενες απο τον Ανασταντα Θεανθρωπο, πρωτες θα δουν το αορατο και θα πουν το ανειπωτο.
Βλεπω τον αγαπημενο μαθητη που τον ελεγαν Ιωαννη, και τον φιλοτιμο Πετρο τον μεχρι προτινος αρνητη, να κοιτουν τα ριγμενα οθονια, και το σουδαριο παραδιπλα.
Μα ναι! Το ειχε πει, μας το ειχε πει, επρεπε να το ξερουμε, μα δεν πιστευσαμε.. Ουκ εστιν ωδε.
Ο Αγγελος μιλησε, σφραγισε οπως ειχε λαβει εντολη, με πυρφορα μαρτυρια ανεξιτηλη μεσα στον αιωνα. Ουκ εστιν ωδε!
Αισθανομαι την απουσια Του, ως απεραντοσυνη παρουσιας, στοργικη ανασα καυτη, να περιθαλπει ολους και ολα.
Κενο το μνημα, καινος ο κοσμος, ο κοσμος πλεον κοσμημα Του, κενη η ψυχη μου, κενα τα ερωτηματα και οι αποριες του νου, παντα καινη η μετανοια και η νεα αρχη, κενα τα θελω μου, και τα παθη μου, η υπαρξη μου μια ρηχη κενοτητα, μα εαν υπαρχει φιλοτιμο και επιμονη, τοτε ολα τα καινοποιει ο Λογος της Ζωης, ο Ζωοδοτης Χριστος.
Ηρθες για μενα, εγινες σαν εμενα, ηρθες για ολους εγινες ολοι, σταυρωθηκες απο αυτους που εφερες στην υπαρξη, και με την Ανασταση Σου, τους κρατας αιωνια στην υπαρξη.
Ενας Ταφος δινει την ζωη. Και η Ζωη κατεβαινει στον Ταφο. Ενας Ταφος ζωοδοχος. Αδυνατω να λειτουργησω. Ακροβατω στην αβυσσο της ολιγοπιστιας μου, σαν τους κρυμμενους μαθητες στο Υπερωον.
Διαλυεται η λογικη, συντριβεται η ψυχη, ο νους παραλυει. Τις Θεος Μεγας! Δοξα τη Δυναμει σου Κυριε!
Εφυγες Χριστε μου, απο το σκοτεινο μνημα και πηγες να κρυφτεις εκτοτε σε φωτεινες καρδιες.
Γιαυτο δεν Σε ειδαν τοτε οι πολλοι, και δεν σε βλεπουν και τωρα ακομα περισσοτεροι.
Γυρνω παλι στον Ναο. Θαθελα να ηταν ολοι εδω. Αλλα οι πολλοι: ουκ εστιν ωδε.. Δεν κρινω, αλλα πονω και λυπαμαι, γιατι βλεπω ενα τραπεζι στρωμενο με καθε αγαθο και τους ανθρωπους να λιμοκτονουν.
Οι λαμπαδες ανεβαινουν ψηλα. Ακουγεται ο μεγας κατηχητικος του Χρυσορρημονος Ιωαννου της Κωνσταντινουπολεως.
Επικρανθη! Επικρανθη! Επικρανθη!
Θυμαμαι, λιγα χρονια πριν τα λογια του φυλακα του Παναγιου Ταφου στην Αγια Σιων.
"Πες μου εναν λογο γιατι φευγω αγιε αδερφε" ..του ειπα.
"Διονυση" μου λεει.. Kαι Μου εδειξε τον Ταφο: "Οτι και να γινει, οτι και να δεις, μην φοβασαι. Μονο να θυμασαι: Ουκ εστιν ωδε!!!"
Εκτοτε το κρατω στην καρδια μου, αυτο το "ουκ εστιν ωδε", και προσπαθω να το φυλαξω καθαρο μεσα στην βρωμiα της ψυχης, και της αστοχιας μου, της σκονισμενης καθημερινοτητας, της βολικης ληθης της ρουτινας, του ξεπεσμου, και καθε χρονο το βγαζω στο ξεφωτο της χαρας και το ξεπλενω με το κρυσταλλινο νερο, με το αθανατο νερο του: Χριστος Ανεστη, και του ανεσπερου φωτος, που αξιωνομαι, Κυριος Οιδε γιατι, να λαμβανω στον Ναο την νυχτα της Μιας των Σαββατων.
Περνα η ωρα, ξημερωνει. Απολυση και πισω στα σπιτια μας, παρεα με το Φως.
Ερημοι δρομοι, παλευει η μερα να δαμασει την νυχτα που φευγει. Ξανα "επι τα ιδια". Θα φυγει η εορτη των εορτων και η πανηγυρις των πανηγυρεων. Θα περασει..
Ολοι μας πορευομαστε τωρα προς τους προσωπικους μας "Εμμαους". Μεινε μαζι μας Κυριε οτι προς "εσπερα εστιν και κεκλικεν η, ημερα".
Φθανω σπιτι. δεν μπορω να κοιμηθω, βγαινω στο μπαλκονι. Ειναι ψηλα, και απο εδω παλι φαινεται περα στην Ιερουσαλημ, το Μνημα το κενο.
Ισα ισα ομως τωρα πια. Αρχιζει και θαμπωνει η εικονα.
Ειναι η λαμψη της Αναστασης που το κρυβει πλεον, η, το ξεκινημα της ληθης και η ανατολη της ραθυμιας μου, που υποδεχεται βιαστικα, το περας της μεγαλης αγιας πορειας της Τεσσαρακοστης;
Ακολουθει σιωπη.
Μεσα στην σιωπη ο Κυριος ο Θεος πραγματοποιει τα αρρητα, που υπερβαινουν τον νου μας.
Μεσα στην σιωπη θα προσπαθησουμε να αναλογιστουμε ακομα μια χρονια τι εγινε στον Ταφο.
Μεσα στην σιωπη της καρδιας, θα του πουμε ενα φιλοτιμο: Δοξα τη Αγια Αναστασει σου Κυριε!
Μεσα στην σιωπη μας, θα αυτοκριθουμε, θα ζυγισθουμε, και θα βρεθουμε λιγοι γιαυτο που μας χαρισε.
Οποτε μας μενει μονο μια επιλογη. Να σπασουμε την σιωπη και να φωναξουμε. Χριστος Ανεστη! Ηγερθη ο Κυριος! Ουκ εστιν ωδε!
Γιαυτο γραφω. Γιαυτο γραφουμε ολοι μας, και μιλαμε.
Γιατι οπως οι μαθητες Του, μετα την Ανασταση, και ενω τους εδερναν και τους εδιωκαν, και τους απειλουσαν, και τους ελεγαν σωπαστε πια να μιλατε για τον Σταυρωμενο, αυτοι ελεγαν: Δεν μας ειναι επιτρεπτο να μην μιλαμε, γιαυτο που ζησαμε, που ειδαμε, που ακουσαμε, που εψηλαφησαμε. Θα μιλαμε για παντα και στους παντες και οτι θελει ας γινει, και εαν ζουμε και εαν αποθνησκουμε του Κυριου εσμεν.
Ετσι και εμεις πρεπει και οφειλουμε, να μιλαμε.
Και να φωναζουμε.
Ουκ εστιν ωδε, αδερφοι, αλλα Ζει, για να ζουμε, και δοξαζεται για να Τον δοξαζουμε.
Ουκ εστιν ωδε!!!